Zoeken

Geschreven door: Anna Ensing

In Peru werkt bijna 1 op de 3 kinderen. De meerderheid is tussen de 6 en 13 jaar oud. Wat doen de kinderen, hoe schadelijk is het werk en wat wordt er gedaan om dit te veranderen? Gedurende 1,5 jaar hield onderzoeksbureau IREWOC zich hiermee bezig. De ergste vormen van kinderarbeid gaan vaak gecombineerd met slechte leefomstandigheden, een zwakke aanwezigheid van de staat en relatief weinig NGO projecten.

De leefomgeving van kinderen die werken in de mijnbouw is extreem: een dorp hoog in de bergen of diep in de woestijn, zonder stromend water of riolering, huizen van riet of golfplaten. Mannen, vrouwen en kinderen zijn werkzaam in goudmijnbouw. Ieder heeft zo zijn eigen taak: terwijl mannen de mijn ingaan, zoeken vrouwen en kinderen naar goud tussen het puin. Adolescenten malen de stenen uit de mijn en vermengen het met water en kwik. Volgens de Internationale Arbeidsorganisatie zijn er in Peru zo’n 50.000 kinderen onder de 18 jaar betrokken bij mijnbouwactiviteiten.

Ook in minder geisoleerde gebieden, zoals de hoofdstad Lima, zijn kinderen aan het werk. Op de markten in het centrum van de stad, of in de afvalverwerking in de buitenwijken van de metropool. Ze verkopen groenten en fruit, werken als kruiers, verzamelen afval op straat, of selecteren verschillende soorten afvalmateriaal op een stortplaats.

Deze activiteiten zijn erg schadelijk voor kinderen, omdat ze in aanraking komen met giftige stoffen of zware gewichten tillen. De kinderen werken op veel plaatsten zonder enige vorm van bescherming. Dit is gevaarlijk voor kinderen die in de mijnbouw met kwik werken, maar ook voor de kinderen tussen het afval. De internationale arbeidsorganisatie heeft de activiteiten daarom aangemerkt als ‘ergste vormen van kinderarbeid’.

Bovendien leven veel werkende kinderen onder erg slechte omstandigheden. Ze wonen op sterk vervuilde plaatsen, waar basisvoorzieningen en goede gezondheidszorg ontbreken. Ook zijn werkende kinderen blootgesteld aan gevaar van criminaliteit en geweld, zoals vooral in het centrum van Lima het geval is.

Armoede is de meest voor de hand liggende verklaring voor kinderarbeid. In Peru zijn de werkende kinderen vaak afkomstig uit gebroken gezinnen. Meestal zijn de ouders gescheiden of is één van de ouders ziek of overleden. Dit dwingt de kinderen om mee te draaien in de kostwinning. Yvonne, moeder van 2 kinderen, legt dit uit: “De vader van mijn kinderen verliet ons vlak na de geboorte van mijn zoons. Ik heb geen vast werk, en werk meestal in de afvalverwerking. Als het nodig is helpen mijn zoons me. Samen verdienen we meer dan ik alleen.”

Ook de kosten van onderwijs en gezondheidszorg spelen een rol. Het grootste deel van de werkende kinderen in Peru gaat naar school, wat opzich heel positief is. De kosten voor boeken, schriften en een uniform komen echter vaak op de schouders van de kinderen terecht. Door het werk kunnen zij vervolgens minder tijd en energie in hun studie steken. Wanneer een van de ouders ziek is, gaan de kinderen vaak werken om medicijnen of een ziekenhuisbezoek te bekostigen. Tenslotte zijn er ook ook redenen voor kinderarbeid die niet puur met geld te maken hebben, zoals het gebrek aan kinderopvang. Yvonne: “ik ben bang om mijn zoons alleen te laten. De buurt is niet veilig. Daarom neem ik mijn kinderen vaak mee naar het werk. Al dragen ze niet zo veel bij, het belangrijkste is dat we samen zijn.” Hetzelfde geldt voor de markten en de mijnbouwdorpen, waar het vaak niet veilig is. Kinderen die op de werkplek rondhangen, komen in aanraking met de gevaren van het werk, en beginnen langzaamaan te werken.

Er zijn in Peru veel NGOs die zich inzetten voor kinderen en het verminderen van kinderarbeid. Desondanks zijn er relatief weinig projecten die zich richten op kinderen in de ergste vormen van kinderarbeid. Ook blijkt dat kinderen in de meest extreme situaties moeilijk door projecten worden bereikt. Moeders zoals Yvonne hebben meestal geen tijd en energie om naast hun werk actief in projecten deel te nemen. Kinderen zonder ouders of zonder steun van familie zijn al helemaal moeilijk te bereiken omdat ze afhankelijk van hun werk zijn en geen alternatieven hebben.

De positieve kant is dat Peru een Nationale Commissie voor het Uitroeien van Kinderarbeid heeft opgericht. Hierin komen NGOs en overheids instellingen bijeen om initiatieven op te zetten en de situatie van kinderen in Peru te verbeteren. De overheid wordt op deze manier meer gedwongen tot actie. Nationale armoedebestrijding en betere sociale voorzieningen zullen hard nodig zijn om de ergste vormen van kinderarbeid uit te kunnen roeien.

Meer informatie over kinderarbeid en de onderzoeken van IREWOC is te vinden op www.irewoc.nl.

Bron: ingezonden door Irewoc

Stem of voeg toe aan :  

Reacties