Bron: HIVnet

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Kerken moeten krachten bundelen tegen aids

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Kerken en moskeeën strijden samen tegen malaria

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Afrika, saga van gemiste kansen

Bron: Kerknet

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

IRAK: VERENIGDE NATIES STEUNEN VLUCHTENDE CHRISTENEN

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Kerkgeld mag wel naar moslimclub

Lees meer:
Bisschoppen nemen katholieke organisaties voor ontwikkelingssamenwerking in een wurggreep

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Bisschoppen in overleg met missionaire hulporganisaties

For only 20 pesos a week (0.20 euro) 72 families in Payatas dump (Manila) find a home and a job. This thanks to the initiative of a group of Franciscan nuns and Catholic organizations, who have for over 30 years given new land to the poor of Payatas allowing them to begin a new life.

Payatas is a huge landfill site on the outskirts of Manila. It is also called Smoky Mountain because of the continuous fumes produced by heaps of garbage. Here thousands of people survive thanks to the sale of recycled waste and live in huts of a few square meters. Despite the fact that for years the government has promised to reclaim the area and the transfer of population to more liveable areas. So far the authorities have only taken measures to demolish part of illegal housing, but without looking for an alternative to the population.

The project started in 1977 when the Franciscan Missionary Sr. Coca Pacheco bought along with other sisters one hectare of land in the Brookside area (a suburb of Quezon City) to which they moved 57 families (300 persons) from the landfill. Thanks to the financial and material support of the parishes in the area, NGO and private families build new homes, and after several years of pressure from the government succeeded in obtaining essential services.

“For the first two months as well as the land and construction materials we give them the necessities of life – says sr. Pacheco – but after this period we help them find a job to make them self-sufficient”. Accustomed to living in hardship and marginalization many poor people often lack confidence in the future. Indeed, the nun says that “the payment of 20 pesos a week is symbolic, but it is a way to help nourish their sense of dignity.”

For the religious sister the project’s success lies in offering material aid to the poor and a spiritual formation. “Through the transmission of values they gain confidence and become responsible – continued sr. Pacheco – in order to make the most of the opportunities offered them improve their situation and their experience transmit to others “.

Today Brookside is home to over 1500 people. In 2004 the first elementary school of the village, opened built with the cooperation of all the inhabitants. Now about 300 children follow the courses there, under the guidance of seven teachers.

Bron: Asia News

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

New lands and spiritual formation for the poor in Manila

De gevechten zetten het vredesakkoord van 2005 onder druk, omdat toezicht hierop onmogelijk wordt. In dat akkoord zijn afspraken vastgelegd over verkiezingen, grenzen tussen Noord- en Zuid-Soedan, de verdeling van olie-inkomsten, en de wederopbouw van de regio. Een nieuwe oorlog in Zuid-Soedan kan ernstige gevolgen hebben voor aangrenzende landen als Ethiopië, Uganda, Congo en Tsjaad.

‘We doen een beroep op de internationale gemeenschap om ons te assisteren om de fragiele vrede te behouden. We vragen kritische ondersteuning bij de wederopbouw van Soedan’, aldus de delegatie, bestaande uit bisschop Micah Laila Dawidi van de Angelicaanse kerk, dominee Both Reth Luang van de Presbyteriaanse kerk en dominee Peter Tibi, secretaris van de Soedanese Raad van Kerken.

Kerken spelen in Zuid-Soedan een essentiële rol bij het verzoeningsproces en de opbouw van vrede tussen bevolkingsgroepen. We kunnen daarom niet de ogen sluiten voor het dringende appèl van de kerkleiders, aldus de Nederlandse ontwikkelings- en vredesorganisaties die hen ontvangen.

De delegatie bezocht dit weekend een Soedan conferentie in Duitsland. Daar werden aanbevelingen gedaan voor steun aan vredesopbouw, zoals ondersteuning van onderwijs over rechten en democratisering aan de bevolking. Ook is het belangrijk dat kader uit politieke partijen wordt getraind met het oog op de verkiezingen die begin 2010 zullen moeten plaatsvinden.

Daarnaast moeten overheidsinstanties worden verplicht tot meer transparantie en verantwoording over olie-inkomsten. Zuid-Soedan ondervindt momenteel hevige problemen door de dalende olie prijzen. Volgens de overheid is dit de reden dat uitgaven aan veiligheid, gezondheidszorg en onderwijs voor de bevolking onder druk staan.

Op hetzelfde moment dat de kerkleiders in Nederland zijn, spreekt Hilary Clinton, minister van Buitenlandse Zaken, in Washington met vertegenwoordigers van de leidende Soedanese partijen over de vorderingen van het vredesakkoord. Sinds het aantreden van Obama als president toont de Verenigde Staten meer interesse in de Soedan.

Bron: ingezonden door ICCO

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Soedanese kerkleiders luiden in Nederland noodklok over toenemend geweld

De internationale katholieke hulporganisatie Kerk in Nood heeft zich de wens van paus Benedictus ter harte genomen de christenen in het Midden-Oosten te hulp te snellen. De Engelse afdeling had vorig weekend mgr. Jean Sleiman van Baghdad uitgenodigd. Zijn verhaal maakte de wens van de paus begrijpelijk.

Nee, mgr. Sleiman is nog nooit persoonlijk bedreigd. De aartsbisschop van de Latijnse katholieke Kerk in Baghdad bevestigt de indruk dat het geweld in Irak afgenomen is. “Maar het is bepaald niet weg”, zegt hij met nadruk. “Er gebeurt elke dag wat. Als je vroeger zeventig bomexplosies had, dan heb je er nu twee of drie. Maar er moet meer gebeuren, want angst beheerst het leven van christenen onverminderd en werkt verlammend. Dat ik nog geen doelwit van fundamentalistische moslims ben geweest, komt waarschijnlijk omdat ik niet zo belangrijk ben. Wij zijn als rooms-katholieke Kerk met zo’n vijfduizend gelovigen niet zo groot.” Voor de inval van de Amerikanen bestond de gemeenschap nog uit zo’n 60.000 gelovigen. Alle katholieke gastarbeiders uit Europa, India, Korea en de Filipijnen, gingen naar de kerk van mgr. Sleiman. Er is nu bijna niemand meer van over. Ook zij zijn voor het geweld gevlucht.

Niet interessant
De bisschop is vooral in het nieuws gekomen doordat hij de media en de regering ervan beschuldigt geen aandacht te hebben voor ontvoeringen van en geweld tegen christenen. “De media spreken überhaupt niet over het lot van burgers. Als er zelfmoordaanslagen zijn tegen Amerikanen of militairen, wordt daar uitgebreid aandacht aan besteed. Maar in ontvoeringen van burgers is men niet geïnteresseerd. Daar komt bij dat de regering gewoon niet in staat is de bevolking voldoende te beschermen. De regering steekt al haar energie in het beschermen van zichzelf, haar soldaten en politiemannen. De burgerbevolking wordt aan haar lot overgelaten.”

Ernstig beperkt
Grote kerkgemeenschap of niet, mgr. Sleiman is hoe dan ook leider van een katholieke gemeenschap in het hart van het door sektarische strijd verscheurde Irak. En als zodanig is hij overal herkenbaar, want hij weigert zijn kleding inclusief het borstkruis te verwisselen voor een minder ‘aanstootgevend’ pak. Niet alleen loopt hij gevaar door extremisten ontvoerd of vermoord te worden, hij wordt ook ernstig beperkt in het uitoefenen van zijn bisschoppelijke taak. “Ik kan niet al mijn parochies bezoeken. Ik weet niet eens waar mijn priesters zijn. Vergaderingen zoals we die vroeger hadden, zijn ook niet meer mogelijk. Het is moeilijk over het huidige klimaat in Bagdad in algemene termen te spreken. Je hebt er heel rustige wijken en heel gevaarlijke plekken. Zoals overal in Irak zijn er gebieden waar de wet en de overheid geen zeggenschap hebben en waar fundamentalisten de dienst uitmaken. Zo heb je de uitgestrekte wijk Dora in Bagdad, die helemaal gecontroleerd wordt door jihadisten. In 2007 gingen die van deur tot deur om christenen op te sporen. Zij die gevonden werden, kregen te horen dat ze zich moesten bekeren tot de islam, anders zouden ze de jizia moeten betalen, een belasting die kan oplopen tot 100.000 dollar. Deze eis is vastgelegd in de islamitische wetgeving, de sharia. Normale praktijk is ook de eis dat de dochters of zusters van de heer des huizes moeten trouwen met een van de extremisten. Wie niet meewerkt, loopt kans gedood te worden ”

Identiteit
Hoe is Irak geworden tot wat het nu is? “De bevolking ontdekte na Saddam Hoessein hoe bepalend hun etnische en religieuze identiteit is”, aldus mgr. Sleiman, “en hoezeer ze van elkaar verschillen. Een gemeenschappelijke identiteit was er nauwelijks meer, de natie scheen verdwenen te zijn en ministaatjes kwamen ervoor in de plaats. De democratie waar de bevolking via een referendum voor gekozen heeft, functioneert niet. Dit verlies van een nationale identiteit heeft grote gevolgen voor de christenen. Ze worden uitgemaakt voor ongelovigen, medewerkers van de Amerikanen of ‘kruisvaarders’. Er zijn nog wel plaatsen waar christenen en moslims samenwonen, maar dat is meestal onder druk. Christenen dienen zich als moslims te kleden en zich ook overigens als moslims te gedragen.”

Getto
Onder druk van het buitenland is Irak geen islamitische republiek geworden zoals bijvoorbeeld Iran. Volgens de nieuwe grondwet uit 2005 bestaat er vrijheid van godsdienst. Maar cruciaal, of liever fataal, is artikel 2,1a dat luidt: “Er mag geen enkele wet aangenomen worden die in tegenspraak is met de vaststaande voorschriften van de islam.” Gezien dit somber perspectief, dat nog versterkt werd door de schokkende moord op mgr. Rahho in Kirkoek, heeft men wel geopperd een autonome regio voor christenen te creëren in het relatief vrije noorden. De vlakte van Nineve (Mosoel) is immers van oudsher een christelijk gebied. Maar mgr. Sleiman is verklaard tegenstander van dit plan. “In onze bisschoppenconferentie en met de leiders van alle christelijke Kerken in Bagdad, hebben wij dit idee verworpen. Het lijkt te veel op een getto. Christenen zullen als een aparte sociale en culturele groep geïsoleerd worden. Het is veel beter dat christenen de Irakese wanorde niet als een minderheid benaderen, maar als Irakezen, met dezelfde rechten en plichten als alle burgers. Dan zullen ze, geworteld in het land, een verschil kunnen maken met hun voorstellen, ideeën en hulp.”

De zogenaamde autonomie in het noorden betekent volgens mgr. Sleiman dat de christenen misbruikt worden door de Koerden. Er zijn reconstructiewerkzaamheden gaande onder auspiciën van de regionale Koerdische overheid. Dat dit ten faveure van de christenen is, blijkt schijn. Toen de directeur van Caritas een Koerdische functionaris dankte voor het bouwen van huizen voor vluchtelingen, was diens kille antwoord: “Wij weten dat jullie zullen vertrekken en dan zijn deze huizen voor ons.” Trouwens hoe zouden de christenen daar een eigen provincie kunnen stichten?, vraagt de bisschop zich af. “Er zijn geen huizen, geen werk, er is gebrek aan scholen, ziekenhuizen en fabrieken.”

Lot
Bij het verhaal van een lid van Kerk in Nood uit Duitsland die vertelde dat de kerken in Irak vol zaten, brengt mgr. Sleiman een nuance aan. “Ik denk dat zij het had over Kirkoek. In Bagdad is dat veel minder het geval. Maar het is wel zo dat de mensen troost vinden in het geloof. En de kerk is een plaats waar ze vrij zijn. Bij veel kerken hier staan zelfs ingehuurde politiemannen die de kerkgangers beschermen. En waar extremisten domineren, dragen priesters meestal geen boord. Maar wij bisschoppen blijven ons kleden volgens de kerkelijke voorschriften. Of dat gevaarlijk is, weet ik niet. Ik leg mijn lot in Gods hand, ik vertrouw op Hem. En als er mensen bij mij in de Mis zijn die problemen hebben, dan draag ik die met hen mee.”

Duurzame vrede
Natuurlijk neemt de katholieke Kerk initiatieven die de vrede dichterbij kunnen brengen. Mgr. Sleiman: “De Kerk is er voor iedereen. Wij hebben bijvoorbeeld twee ziekenhuizen in Bagdad, die alle zieken opnemen. Zowel christenen als moslims worden er verpleegd. Dat is een bijdrage aan het brengen van vrede. We hebben ook onze scholen weer geopend, daar zijn eveneens christenen en moslims welkom.” Voor werkelijk duurzame vrede is meer nodig. Volgens de bisschop geldt dat, door “christenen te helpen op sociaal, cultureel en economisch gebied, men alle Irakezen helpt. Alle projecten om ontwikkeling te bevorderen zijn dan ook welkom. De christelijke aanwezigheid in Irak moet weer creatief, open en sociaal worden. In ieder geval moeten we hen helpen de druk te weerstaan te vertrekken. Want voor veel christenen is de droom naar het buitenland te gaan, bijna een verlossing geworden. Daarom hebben we centra nodig voor jongeren, voor pastoraal werk en voor vorming”.

Bron: KN

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Irakese christenen helpen is Irak helpen

Bron: Kerknet

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

‘Patenten mogen niet ten koste gaan van armsten’