Het einde van de laatste Gaza-oorlog op 18 januari 2009 betekende geenszins het einde van de blokkade. Integendeel, ze werd nog verscherpt. Hierdoor is 17 maanden na de oorlog driekwart van de schade en vernielingen nog niet hersteld of heropgebouwd. In tegenstelling tot de uitspraken van de Israëlische overheid is de humanitaire hulp die toegang krijgt tot Gaza maar een fractie van wat nodig is om aan de noden van de bevolking te voldoen.

Veroordeeld tot armoede
Volgens de VN leeft meer dan 60 % van de families in Gaza in voedselonzekerheid. Vier op vijf Gazanen is afhankelijk van humanitaire hulp. Gezinnen moeten dagelijks leven met de absurde gevolgen van de blokkade. Neem nu de visserijsector: hoewel Gaza over 40 km kust beschikt, wordt vandaag vis gesmokkeld uit Egypte via tunnels. De blokkade maakt visserij immers nagenoeg onmogelijk. Bijna wekelijks worden Palestijnse vissersboten beschoten door de Israëlische marine. Vissers worden gearresteerd en hun boten geconfisqueerd. Daarenboven wordt het visbestand bedreigd door het afvalwater dat ongefilterd de zee in stroomt. Door de blokkade ontbreekt het immers aan materiaal voor het onderhoud en de heropbouw van het waterzuiveringssysteem. Meer dan 40.000 mensen leven rechtstreeks van de inkomsten van de visserij. Zij zijn nu afhankelijk van voedselpakketten.

Nood aan daden
De tragedie op de ‘Gaza-Flotilla’ is een zoveelste bewijs dat de blokkade onmiddellijk moet worden opgegeven. Terwijl Israël stelt dat het de invoer van sommige producten wil toelaten, blijft het onduidelijk wat dat precies inhoudt. Hoewel elke vorm van versoepeling een positieve stap is, blijft het hier een baby-stapje. De versoepeling verandert immers niets aan de kern van de zaak. Enkel het volledig opheffen van de Israëlische blokkade (inclusief export en vrije toegang van personen in beide richtingen) kan een einde maken aan de gedwongen ‘on-ontwikkeling’ van de Gazanen. Daarom hopen we dat de internationale gemeenschap dit momentum aangrijpt om haar verantwoordelijkheid op te nemen en geen steun te verlenen aan een Israëlisch beleid dat de fundamentele rechten van Palestijnen schendt. De internationale gemeenschap moet met politieke daden reageren op de boodschap die de Flotilla heeft willen uitdragen: stop de blokkade, stop de collectieve bestraffing.

Het ontbreekt de EU nog altijd aan concrete acties om Israël onder druk te zetten het internationaal recht te respecteren. Ondanks Israëls voortdurende schendingen van het internationaal recht, wordt de samenwerking steeds verder uitgebreid. Binnenkort is België voorzitter van de Europese Unie. Het lijkt soms of België zich maar al te graag verschuilt achter de nood voor een ‘EU-consensus’ om zijn verantwoordelijkheden tegenover een illegale blokkade te ontlopen. Daarom pleiten wij er voor dat België zich actief engageert om ‘de blokkade van Gaza onmiddellijk en onvoorwaardelijk te stoppen’.

De bezorgdheid van Israël om de veiligheid van haar burgers te verzekeren is legitiem. Maar de maatregelen die het treft, moeten in overeenstemming blijven met het internationaal humanitair recht en de mensenrechten. De EU moet alle partijen in het conflict oproepen om het internationaal recht en de bescherming van burgers te respecteren. Israël moet militaire operaties in Gaza stoppen. Palestijnse gewapende groeperingen moeten het afvuren van raketten vanuit de Gazastrook op Israëlische burgerdoelen stopzetten.

Het is contraproductief om Gaza en haar bevolking te isoleren. België moet stappen zetten om de dialoog aan te gaan met de autoriteiten in de Gazastrook en inspanningen voor intra-Palestijnse verzoening actief steunen teneinde het isolement en het onrechtvaardige lijden van de bevolking te stoppen.

Bron: Oxfamsol

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Heeft België de wil om Gaza te de-blokkeren?

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Wereld reageert positief op nieuw Gaza-besluit Israël

Dat blijkt uit onderzoek van de Wageningse promovenda Eleonora Nillesen. Volgens critici zou ontwikkelingshulp militaire conflicten verergeren, omdat de hulp door rebellen gezien wordt als een interessante oorlogsbuit. “Maar er blijkt geen relatie tussen hulp en het ontstaan van conflicten of oorlogen. Meer hulp vergroot juist de kans dat er een einde komt aan langdurige oorlogen”, zegt econome Nillesen, die 15 juni promoveerde aan Wageningen University.

Regeringsleger
De verklaring hiervoor kan zijn dat een gesteunde regering makkelijker compromissen kan sluiten met rebellen. “Maar waarschijnlijker is het dat de extra hulp aan landen leidt tot meer uitgaven aan het regeringsleger, waardoor die het conflict sneller kunnen beslechten. In dat geval is deze uitkomst natuurlijk minder positief, want het betekent dat een regime met geweld aan de macht blijft”, aldus Nillesen.

In haar recente rapport over ontwikkelingshulp concludeerde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid juist dat dit soort relaties eigenlijk te complex zijn om ze te kunnen meten en om er iets over te kunnen zeggen. Nillesen is het met de WRR eens dat het ingewikkelde processen zijn: “Ik wil ook niet te veel nadruk leggen op de precieze getallen. Maar ik wil wel laten zien hoe de causale verbanden liggen.”

Corruptie
Nillesen onderzocht ook het idee dat hulp corruptie in de hand werkt. Zo stellen de Zambiaanse econome Dambisa Moyo en de Nederlandse politicus Arend Jan Boekestijn dat veel hulpgeld terechtkomt in de zakken van machthebbers. Nilessen: “Mijn onderzoek laat echter zien dat hulpgeld een positief effect heeft op de kwaliteit van bestuur. Met name corruptie neemt tijdelijk af door hulp. De impact is wel klein en na vijf jaar is er geen effect meer meetbaar. Aan de andere kant vind ik geen enkel empirisch bewijs voor het tegenovergestelde idee, namelijk dat corruptie erger wordt door hulp.”

Hoge salarissen
Nillesen verklaart de positieve relatie tussen hulp en goed bestuur vooral uit de hogere salarissen die ambtenaren krijgen. “Daardoor zijn ambtenaren minder geneigd om via andere kanalen zoals omkoperij aan geld te komen.” Een alternatieve verklaring is dat hulpbehoevende overheden weten dat goed bestuur een voorwaarde is om in de toekomst hulp te krijgen. Nillesen benadrukt wel dat het effect van hulp op het beperken van corruptie klein is.

Bron: Llink

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Ontwikkelingshulp maakt oorlogen korter

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Israël zet poorten Gaza klein beetje open

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Israël: Turkse hulporganisatie terroristisch

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Oxfam: verlichting blokkade Gaza ontoereikend

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Turkse hulporganisatie held van Gaza

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Sabotage van ontwikkelingssamenwerking door Israël

“I Lost Everything”
Israel’s Unlawful Destruction of Property during Operation Cast Lead

This 116-page report documents 12 separate cases during Operation Cast Lead in which Israeli forces extensively destroyed civilian property, including homes, factories, farms, and greenhouses, in areas under their control, without any lawful military purpose. Human Rights Watch’s investigations, which relied upon physical evidence, satellite imagery, and multiple witness accounts at each site, found no indication of nearby fighting when the destruction occurred.

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Human Right Watch: “I Lost Everything”

“Het is schokkend en onaanvaardbaar dat geweld gericht wordt op kinderen en hun leraren”, zegt Holke Wierema, directeur van Save the Children. “Zij horen beschermd te worden. Hun scholing en opleiding is niet alleen belangrijk voor hun eigen ontwikkeling, maar ook voor het bereiken van vrede in hun gemeenschap. Daarom zullen wij ons ook in de komende jaren in blijven zetten voor goed basisonderwijs in deze gebieden.”

Dankzij de inspanningen van de organisatie gingen in landen als Afghanistan, Pakistan, Oeganda, Soedan en Congo inmiddels 1,4 miljoen kinderen voor het eerst naar school en is voor 10 miljoen kinderen de kwaliteit van het basisonderwijs verbeterd. Om de Millenniumdoelstelling “alle kinderen naar school te halen” zijn echter nog grote inspanningen nodig en met name in conflictgebieden. Het rapport wijst erop dat 60 % van de fondsen die wereldwijd voor basisonderwijs beschikbaar zijn, nodig zijn in conflictgebieden. Maar dat slechts 10 % daadwerkelijk aan deze landen wordt toegekend.

Bron: Save the Children

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Schoolkinderen steeds vaker doelwit bij conflicten