Bron: nieuws.be

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Belg kritisch voor ontwikkelingshulp

Opvallend is wel dat een kwart van de Belgen vindt dat de middelen slecht besteed worden, terwijl 20 procent daarover tevreden is. Zowat de helft van de ondervraagden heeft hierover geen mening. Ook de groep die het budget voor ontwikkelingssamenwerking wil verlagen (23 procent) is groter dan de groep die het wil verhogen (19,5 procent). In 2004 wilde 51 procent nog een verhoging van het budget.

Volgens PULSE is die kritische houding onder meer te wijten aan het uitblijven van zichtbare resultaten maar ook aan de tijdsgeest, die getekend wordt door de economische crisis en onzekerheid. Elf procent van de ondervraagden zegt zelf een project in het Zuiden te ondersteunen of mee te werken aan een project van vrienden en familie.

Bron: HLN

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Belg kritisch voor ontwikkelingshulp

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

KGD-keurmerk meet prestaties goede doelen

Paus Benedictus XVI heeft in Caritas in veritate aangegeven dat het geluk van de hele wereld samenhangt: vrede en welzijn zijn er pas als die er zijn voor álle landen. Solidariteit is een van de principes van de katholieke sociale leer, een christelijke uiting van caritas, van Gods liefde voor iedere mens. “Ik had honger. Gaf je mij te eten?”, vraagt Jezus.

Vanuit zijn christelijke wortels geeft ons land nog steeds veel geld aan arme landen, we behoren tot de top van de donorlanden. En toch is het te gemakkelijk kritiekloos de huidige benadering voort te zetten. Onze manier van geven heeft de afgelopen decennia in veel landen, vooral in Afrika, niet geholpen. In tegendeel. We hebben regimes afhankelijk gemaakt van buitenlandse hulp en gecorrumpeerd: wie wil er niet een graantje meepikken? Voor die politieke leiders is het gemakkelijker ontwikkelingsgeld los te krijgen dan verantwoordelijkheid te nemen en zelf hun problemen op te lossen. Dus blijven die onopgelost. Door de buitenlandse geldkraan hebben ze geen politieke steun van de eigen bevolking nodig, wat de weg naar democratie blokkeert.

Tegenover dergelijke desastreuze gevolgen die echte ontwikkeling in de weg staan, groeit de effectieve ontwikkelingshulp vanuit ontwikkelingsbanken. Die maken commerciële initiatieven rendabel door die goed te checken, intensief te begeleiden en een haalbare rente te bieden. Die bedrijven zorgen voor werkgelegenheid en daardoor voor een groeiende middenklasse, die – mits groot genoeg – meer democratie kan afdwingen. Dergelijke initiatieven zijn zelfs bestand gebleken tegen de internationale economische crisis. Dergelijke ontwikkelingshulp kost de burger geen geld: ze levert zelfs een klein rendement op dat opnieuw geïnvesteerd wordt. Een dergelijk beleid is helaas moeilijk te verkopen aan burgers die geroerd worden door full colour armoedefoto’s en een bedelende hand.

In plaats van namens de burgers miljarden weg te geven, zou de overheid ertoe over kunnen gaan burgers te stimuleren zelf bij te dragen aan gezonde, kleinschalige projecten waar zij zelf voor kiezen en contact mee onderhouden. Bijvoorbeeld door iedere gedoneerde euro aan goedgekeurde instellingen te verdubbelen of verdrievoudigen. Veel kerkelijke projecten, lokaal opgezet en zonder veel overheadkosten, zouden daarvoor in aanmerking komen.

De huidige opzet van ontwikkelingshulp moet op de schop. Noodhulp moet natuurlijk blijven, met ook daar meer kritische zin en transparante verantwoording.

Zo kan de overheid bezuinigen, terwijl ontwikkelingslanden erop vooruitgaan. Alleen ons sentiment van medelijden zal eronder lijden.

Bron: Katholiek Nieuwblad

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Ontwikkelingshulp moet op de schop

Terwijl andere ontwikkelingsorganisaties die subsidie ontvangen van het ministerie gebonden zijn aan de zogeheten DG-code, waarin wordt gesteld dat een directeur niet meer mag verdienen dan een directeur-generaal bij de rijksoverheid (121.000 euro), geldt deze regel niet voor SNV.

Volgens een woordvoerder van Buitenlandse Zaken zal als het contract heronderhandeld moet worden deze code vanaf 2015 ook voor SNV gaan gelden. Nu kan er niets aan worden gedaan omdat het contract juridisch waterdicht is. Saillant is dat SNV in 2009 medewerkers op de Balkan en in Latijns-Amerika door bezuinigingen moest ontslaan. Sterker nog: vorig jaar werd de bestuursstructuur veranderd en kwamen er twee directeuren bij. Van deze twee wil SNV de salarissen vooralsnog niet openbaar maken, ondanks een oproep daartoe gisteren door demissionair minister Verhagen (Ontwikkelingssamenwerking) dit ‘in overweging’ te nemen.

SNV-directeur Elsen laat weten dat hij toen hij in 2002 voor SNV ging werken er 30 tot 50 procent in salaris op achteruitging. Hij maakte toen van ABN Amro de overstap naar SNV. Oud-FNV-voorzitter Lodewijk de Waal is voorzitter van de raad van toezicht van SNV en stemt elk jaar in met de salarisverhogingen. “Het salaris is te rechtvaardigen”, zegt hij. “Het is een complex instituut met veel werknemers.”

Volgens hem is de jaarlijkse loonsverhoging nu gestopt en krijgt de directie de komende jaren alleen nog maar cao-verhogingen. Op het Haagse hoofdkantoor van SNV werken 55 mensen. Wereldwijd werken 1400 mensen voor de organisatie. Kritiek dat Elsen veel werk aan zijn vijf regiodirecteuren overlaat, schuift woordvoerder Edu Willemse van SNV terzijde. “Als puntje bij paaltje komt, dan is de Elsen wel verantwoordelijk. En de coördinatie gebeurt vanuit Den Haag.”

De SP vindt dat minister Verhagen SNV te soft aanpakt. “Hij zou nu druk op SNV moeten uitoefenen om de salarissen te verlagen. Anders moeten ze na 2015 geen subsidie meer krijgen”, stelt SP-Kamerlid Irrgang.

Meer lezen:
* Salarissen directeuren goede doelen (part 1)
* Salarissen directeuren goede doelen (part 2)

Bron: Telegraaf

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Salarissen SNV fors gestegen

Jean-Maurice Buteau

Interview Jean-Maurice Buteau, algemeen directeur JMB, mango-exporteur Veel Haïtianen vrezen dat de gevolgen van de wederopbouw van korte duur zullen zijn. ‘De internationale donoren en ngo’s houden te weinig rekening met de noden van de lokale economie’, zegt zakenman Jean-Maurice Buteau.

Jean-Maurice Buteau is een van de Haïtiaanse zakenmannen met wie Bill Clinton overlegt wanneer hij in Haïti is. De voormalige president van de VS staat aan het hoofd van de Interim Haiti Recovery Commission, die de komende anderhalf jaar de wederopbouw van het land plant. De internationale gemeenschap heeft voor de eerste drie jaren 9,9 miljard dollar beloofd. Jean-Maurice Buteau, die mango’s exporteert, hoopt dat zijn land er op termijn beter van wordt.

‘De internationale gemeenschap heeft het geld met goede bedoelingen gestort, maar ik vrees dat een gebrekkige coördinatie de wederopbouw zal bemoeilijken. De grote ego’s zullen een goede samenwerking in de weg staan. Ik vrees dat hun activiteiten elkaar zullen overlappen en dat ze het werk van de ngo’s die nu al in Haïti zijn, zullen overdoen. Men zegt trouwens dat er twee- tot drieduizend ngo’s in dit land zijn, maar waar zitten die eigenlijk? Haïti moet ze reguleren en hen de richting aangeven waarin ze moeten werken.’

Hebben de hulporganisaties te weinig oog voor de noden van de Haïtiaanse samenleving?

‘Bij een ramp, zoals de aardbeving van januari, zijn de humanitaire hulpverleners de eersten die reageren. Dat is goed, maar als die hulp ten koste gaat van de lokale economie, dan wordt ze een bedreiging. Ik weet dat onze Haïtiaanse maatschappij de bevolking nooit goed heeft geholpen, maar ik zie nu dat niemand de lokale economie helpt. De Haïtiaanse bedrijven hebben enorm schade geleden en toch heeft niemand voedsel voor de slachtoffers op de lokale markt gekocht. Dat is ontmoedigend.’

‘Niemand heeft zich afgevraagd wat het beste voor de lokale economie is. Het is gemakkelijker om een boot met een bulk rijst te ontladen dan hem op de lokale markt te zoeken. Waarom worden er olie en rijst verdeeld als de slachtoffers geen pot hebben om in te koken. Als ze rijst hadden kunnen koken, dan hadden ze ook jam of zoete aardappelen kunnen koken, producten van eigen bodem. Was het echt nodig om water vanuit Miami in te vliegen terwijl er waterproducenten in Haïti zijn? Weet je wat het kost om water over te vliegen? Men had tenminste een inspanning kunnen doen om de lokale productie te bewaren en de mensen het voedsel te geven dat ze gewend zijn. Want als de humanitaire hulp uiteindelijk ophoudt, wat ga je dan doen?’

‘Iedereen heeft zich te veel op Port-au-Prince gericht. Op het platteland vind je solidariteit, moed, inzet en veerkracht. De kracht van ons land ligt in de landbouw. De inwoners van het platteland voeden de hoofdstad. Als je daar geen rekening mee houdt, dan ben je met de plannen voor de wederopbouw van het land op de verkeerde weg. Is er een betere langetermijnoplossing dan voor de ontheemden programma’s op te zetten die de ontbossing tegengaan, goed waterbeheer installeren en het milieu beschermen. Als de internationale gemeenschap het echt goed zou menen, dan zou ze daarmee beginnen: jobs creëren in plaats van de mensen in felgekleurde T-shirts de straten van Port-au-Prince te laten schoonvegen. Dat noem ik een voorbeeld van een tekort aan visie!’

In de Interim Haiti Recovery Commission zullen zakenmannen, overheidsfunctionarissen en verantwoordelijken van de verschillende overheden zetelen. Heeft dit land daarvoor voldoende bekwame mensen?

‘Men heeft te weinig respect voor de Haïtianen. Men denkt dat er hier geen capaciteit is. Die is er wel degelijk, maar ze wordt nooit gevraagd.’

‘Cynici hebben altijd beweerd dat er een bloedbad zou nodig zijn om Haïti weer op de rails te zetten. De winnaars zouden de zaken dan anders aanpakken, zei men. De aardbeving was een bloedbad, waarbij 300.000 mensen zijn omgekomen. Een bloedbad zonder winnaars. Iedereen zal mee aan de kar moeten trekken. De aardbeving en de manke manier waarop het land reageert, maken de mensen opnieuw bewust van de structurele problemen. Ze worden met hun neus op de feiten gedrukt. Dit is het moment om te veranderen. Om een beter Haïti te bouwen, is niet zoveel nodig: we hebben de technologie en de knowhow, er moet alleen nog wil zijn.’

Bron: Standaard

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

‘Hulporganisaties onthoofden het land’

“Het westen betaalt in bijvoorbeeld Oeganda het gehele onderwijs en gezondheidszorg. Dat is niet goed. Je moet juist de zelfredzaamheid bevorderen en alleen geld op basis van microkrediet beschikbaar stellen. Door alleen maar geld te blijven pompen blijven landen hulpverslaafd,” hield Boekestijn zijn toehoorders voor. Boekestijn prees daarentegen de kleinschalige organisaties die zich met kleine initiatieven inzetten voor ontwikkelingshulp. “Je zou niets met regeringen en NGO’s te maken moeten hebben. In Soedan zijn een aantal NGO’s waarin de geheime dienst is geïnfiltreerd. Dat is een slechte zaak, want met hulpgeld hou je het regime in stand, dat zich hiermee verder verrijkt. Bovendien functioneert ontwikkelingshulp slecht in landen waar geen geweldsbeheersing is.” Boekestijn heeft veel waardering voor landen als Botswana en Ghana, waar ontwikkelingssamenwerking op basis van microkredieten goed op gang komt.
“Je kunt immers beter geld lenen dan schenken.”

Bron: De Weekkrant

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Beter geld lenen dan schenken

Artsen zonder Grenzen pleit voor een tegengeluid
Directeur van Artsen zonder Grenzen Hans van de Weerd: ‘Wij zijn het niet eens met veel van de geluiden die wij horen in de samenleving. Het is té gemakkelijk, zelfs onmenselijk om mensen in nood niet te helpen. De discussie over hulp is uit balans geraakt en we vinden het tijd dat Nederland een tegengeluid laat horen’. Met de uitspraak: de realiteit vertelt een ander verhaal – noodhulp is noodzaak, houdt de organisatie een warm pleidooi om met elkaar het belang van noodhulp onder de aandacht te brengen. Via ikhelp.nl kan heel Nederland vanaf vandaag de verhalen van Artsen zonder Grenzen doorvertellen.

Bron: Artsen Zonder Grenzen

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Verdeeldheid in Nederlandse samenleving over hulp aan derdewereldlanden

Met een internationaal rapport 21st Century Aid haalt Oxfam uit naar kortzichtige critici, die tegen alle vormen van hulp ageren en dringt er bij de G8 op aan niet langer weg te lopen van haar verantwoordelijkheid om de diepe armoede in de wereld aan te pakken. Oxfam Novib roept de ministers van Ontwikkelingssamenwerking, bijeen in de G8 in Canada, op om te blijven investeren in armoedebestrijding.

Alleen al dit jaar hebben arme landen 151 miljard dollar tegoed van rijke landen, omdat veel van hen de 40 jaar oude belofte om 0,7% van het nationaal inkomen aan ontwikkelingssamenwerking te besteden niet nakomen.

“Die ontbrekende miljarden zijn een garantie voor menselijk lijden”, zegt Farah Karimi, algemeen directeur van Oxfam Novib. “Daarom ben ik blij met de oproep van de Europese Commissie om de crisis niet te misbruiken om hulpbudgetten te verlagen. Hulp is onmisbaar om miljoenen mensen in leven te houden en met onderwijs of landbouwprojecten een kans op een betere toekomst te geven.”

Het rapport weerlegt claims dat arme landen veel beter zonder hulp verder kunnen en moeten vertrouwen op buitenlandse investeringen, overheidsleningen en belastingen. Oxfam stelt dat die zaken wel belangrijk zijn, maar zeker in de huidige crisis, niet op korte termijn kunnen voorzien in de behoeften van arme landen.

“De discussie over ontwikkelingsbudgetten is, zeker in Nederland, heel bekrompen geworden,” vindt Karimi. “Uiteraard moet hulp effectief gegeven worden en moeten we corruptie tegengaan. Maar pleiten voor halvering of afschaffing is inhumaan. We kunnen hulp pas afschaffen als aan de voorwaarden voor maatschappelijke en economische ontwikkeling in arme landen is voldaan. Maar in plaats van daaraan te werken, bestelen rijke landen en veel internationale bedrijven feitelijk nog altijd de arme landen. Met de ene hand geven ze ontwikkelingshulp, maar via oneerlijke handel verdienen ze een veelvoud terug. En met trucs onttrekken internationale bedrijven meer belastinggeld aan arme landen dan het totale internationale ontwikkelingsbudget.”

Het Oxfam rapport geeft voorbeelden van successen van hulp. Zoals 33 miljoen kinderen die in de afgelopen tien jaar onderwijs hebben gekregen en een vertienvoudiging van het aantal HIV/Aids behandelingen sinds 2004. Versterking van maatschappelijke organisaties werkt in bijvoorbeeld Malawi, waar lokale organisaties de overheidsuitgaven kritisch volgen en nagaan of de beloftes aan de arme bevolking worden nagekomen. In Mali verdubbelden dankzij een hulpproject de belastinginkomsten in 8 jaar tijd. Het rapport doet ook aanbevelingen om de effectiviteit en betrouwbaarheid van hulp te verhogen.

Hulp in de 21e eeuw moet naast basisvoorzieningen, vooral de voorwaarden scheppen voor mensen om zelf hun ontwikkeling ter hand te nemen en voor hun rechten op te komen. Dat vraagt verantwoordelijke overheden, mondige burgers georganiseerd in maatschappelijke organisaties, die corruptie helpen tegengaan en leiders ter verantwoording roepen.

“De wereld kan niet doorgaan met het negeren van armoede. Daarom moeten de G8 hun beloftes uit Gleneagles eindelijk eens nakomen. Daarbij dwingen de gevolgen van de voedselcrisis en de klimaatcrisis ons tot een veel drastischer aanpak. Uiteindelijk zullen we een duurzame en rechtvaardige globale economie moeten opbouwen. Dat is net zo goed ons belang als dat van de arme landen.”

Bron: Oxfam Novib

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Oxfam Novib haalt uit naar uithollen hulp

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Europa maakt beloftes over ontwikkelingshulp niet waar