Dit jaar worden er op het strand van Namibië 85.000 pups doodgeknuppeld en 6.000 volwassen dieren doodgeschoten. Toch is deze jacht voor de meeste mensen volslagen onbekend. Reden daarvoor: er bestaan nauwelijks beelden van de jacht omdat Namibië waarnemers van het strand weert. Een driekoppig onderzoeksteam was daarom afgelopen jaar namens Bont voor Dieren in Namibië om deze zeehondenjacht undercover te documenteren. De beelden die zij maakten vertoont Bont voor Dieren morgen in Zandvoort.

Campagne

Claudia Linssen, directeur Bont voor Dieren: ‘Na het zien van deze schokkende beelden, kun je maar één ding concluderen: deze wrede jacht voor een overbodig modeproduct als bont moet stoppen. Met onze campagne willen we, samen met onze collega-organisaties in het buitenland, de internationale druk op Namibië
opvoeren. Nu al hebben de beelden van Bont voor Dieren internationaal beroering gewekt.’

Onderzoekers mishandeld en veroordeeld

Toen twee onderzoeksjournalisten afgelopen zomer in alle vroegte de jacht op film vastlegden, werden zij ontdekt door de jagers en door hen aangevallen en met de dood bedreigd. Een derde onderzoekster wist ongezien te ontkomen met een deel van de beelden en heeft deze Namibië uitgesmokkeld. De andere twee werden vervolgens door de politie opgepakt en beboet door de Namibische rechtbank wegens het zich bevinden op verboden terrein.ÿDeze zaak werd met name in Namibië
en Zuid-Afrika op de voet gevolgd door de media. De jachtbeelden werden onder meer verspreid door BBC World Service.

Bron: Bont voor Dieren

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Actie BontvoorDieren tegen vergeten zeehondenjacht Namibie

Er zijn een aantal factoren om rekening mee te houden: zo is Guyana qua oppervlakte groter. Suriname heeft weer een hoger percentage regenwoud op haar grondgebied. Annette Tjon Sie Fat van Conservation International in Suriname schat echter dat de opbrengsten niet heel veel uiteen kunnen lopen. “Maar we moeten wachten op de nieuwe regering en wat het beleid hierop zal gaan worden”, aldus Tjon Sie Fat. Er zijn nog wat verschillen. Zo heeft Guyana geen natuurreservaten en wel een wet op inheemse gronden. Die inheemsen mogen zelf bepalen of zij al dan niet willen meedoen aan de programma’s om gecompenseerd te worden voor bosbehoud. Zodoende wordt de berekening voor de twee landen anders. De westerbuur van Suriname loopt in de gehele regio voorop met de plannen om financieel te worden gecompenseerd voor bos- en natuurbehoud. “Ze hebben zich daar in een vroeg stadium afgevraagd wat het bos waard zou kunnen zijn.

Daarnaast was het besef daar ook erg snel dat het wat waard is”, stelt Tjon Sie Fat. Belangrijk onderdeel in het plan van Guyana om financieel gewin uit natuurbehoud te halen, is het REDD+ mechanisme, dat ook voor Suriname zou kunnen gaan werken. Daarin krijgen de zogenaamde ‘High forest cover, low deforestation’-landen (veel bos, weinig ontbossing), waaronder Guyana, Kongo en Suriname, via dit mechanisme een vergoeding voor het behoud van tropische bossen. Om te bepalen hoeveel geld dat precies moet zijn en waar dat geld naartoe moet, is veel onderzoek nodig. Landen met veel bos worden gecompenseerd, omdat er CO2 in de bossen wordt opgeslagen.

Bron: DWTonline

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

‘Behoud bos Guyana 400 miljoen US$ waard’

Door geld te stoppen in de aanplant van bossen en het behoud van het regenwoud, kunnen emissierechten worden verkregen. Dit gaat via de zogenaamde REDD-regeling (Reducing Emissions from Deforestation and Degradation) van de Verenigde Naties. “Kwetsbare bossen een economische waarde geven biedt een prikkel voor landen om er spaarzamer mee om te gaan”, aldus Laurance.

Laurance erkent in de Volkskrant dat de kans op corruptie groot is bij de REDD-regeling: “Landen zullen hun ontbossing in het verleden overschatten en hun huidige kap onderschatten om zo veel mogelijk REDD-fondsen aan te boren. Vast staat echter dat de veelal arme landen het duurzame beheer van hun primaire bossen niet kunnen bekostigen. Er moet dus geld van rijke landen naar toe. Er is geen alternatief”

Volgens natuurorganisatie IUCN is de REDD-regeling bij de klimaattop in Kopenhagen in december robuuster geworden. ‘Het Kopenhagen-akkoord erkent de cruciale rol van bossen voor zowel het reduceren van uitstoot (bijvoorbeeld door het voorkomen van ontbossing) als het opslaan van uitstoot (bijvoorbeeld door het aanplanten of herstellen van bos). Daarmee is het REDD-mechanisme, waarbij het alleen ging om reductie van uitstoot, officieel uitgebreid naar ‘REDD-plus’’, aldus de organisatie op haar website.

Bron: Energiegids

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

‘Emissiehandel sleutel in tegengaan ontbossing’

Grafiek WWF: De lijn geeft aan hoe de lederschildpad Gabi zwemt. Het blijkt dat deze route nogal apart is. Hoe dat komt, is onduidelijk.

Ze heten Amyia, Gabi, O’Tawa en Wori en worden op de voet gevolgd door het World Wildlife Fund (WWF). Gabi is een lederschildpad en de andere drie zijn krapés. Eind maart kreeg dit kwartet zeeschildpadden, nadat ze eieren legden op de stranden van Galibi, een satellietzender mee.

Zodoende kan hun doen en laten worden nagegaan. Avanaisa Turny van het WWF: “Het is een methode om meer informatie en inzicht te krijgen in de route die zeeschildpadden afleggen: waar gaan ze heen? Maar ook: Waar zijn ze? De focus is om te kijken hoe we vervolgens de bijvangst (’by-catch’) van commerciële vissers kunnen verminderen.”

Wie op de leuke namen is gekomen? “Die zijn bedacht door de leden van Stichting Duurzaam Natuurbeheer Alusiaka (STUDINAL)”, lacht Turny. “Gabi komt van Galibi, Tawa betekent reiziger in het Caraïbs.” Het onderzoek bevindt zich, na bijna drie maanden, nog in het beginstadium. Gabi maakt enkele vreemde manoeuvres, zo viel Turny ook op: “Gabi maakt een hele reis buiten de kustwateren, waarom moet nog onderzocht worden.

We hebben nog niet voldoende informatie om geweldige conclusies te trekken. Er is meer satellite tracking data van lederschildpadden in het algemeen nodig.” En dat maakt de mysterieuze reptielen nog weer een stukje geheimzinniger, want zelfs met zender is niet te achterhalen waarom ze precies bepaalde routes afleggen.

Zeeschildpadden, waarvan alle soorten tot beschermde diersoorten worden gerekend, zijn een ongewenst bijproduct van vissers. Ze raken verstrikt in netten, haken, touw of ander visgerei. Hierdoor wordt de effectieve opbrengst van de vissers verminderd en sterven vele zeeschildpadden een vroegtijdige dood. Dit gebeurt meestal in zeegebieden die voor zowel zeeschildpadden als vissers belangrijk zijn.

Het WWF volgt de migratieroutes van deze dieren in zee door een monitoringssysteem van satellietzenders. Turny: “Er is op dit gebied weinig bekend.” Commerciële visbedrijven, wetenschappers, overheidsinstanties en milieu-organisaties kunnen met deze informatie gerichter aan een oplossing werken om by-catch van zeeschildpadden te verminderen.

In juni 2005 werd de eerste satellietzender in een groot harnas van rubber en metaal op de rug van een lederschildpad in Suriname geplaatst. De huidige zenders zijn slechts tien bij tien centimeter groot en worden met lijm geplakt op, of met kabels vastgehecht aan de rug van het reptiel. Dit is niet gevaarlijk of nadelig voor de zeeschildpad. Zodra zij aan de oppervlakte komt om te ademen en de antenne van de zender uit het water steekt, stuurt zij signalen uit. Die worden opgevangen door satellieten in de ruimte en vervolgens doorgestuurd naar een computersysteem, dat ze registreert en vertaalt tot geografische data. De zender heeft een levensduur van twaalf tot achttien maanden. Meestal stopt deze met werken doordat de schildpad in aanvaring komt met een boot, als hij te lang onder water blijft, de zender losraakt of wanneer het reptiel verdronken is.

Bron: DWTonline

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

WWF volgt schildpadden op de voet

De wetenschappers bestudeerden satellietbeelden van de bebossing in 54 districten in Brazilië aan de grens met Peru tussen 1996 en 2006. Ze vergeleken die beelden met gezondheidsgegevens. Daaruit bleek dat een vermindering van het bosoppervlak met amper 4 procent leidde tot een stijging van het aantal malariabesmettingen met 48 procent.

Critici wijzen erop dat er misschien nog andere oorzaken meespelen bij de uitbraak van malaria. Zo komen zich in recent ontboste gebieden vaak nieuwe bewoners bevestigen, die mogelijk al met malaria besmet zijn.

Bron: MO*

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Malaria volgt ontbossing

Bekijk alle 63 foto’s HIER

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Zo gruwelijk is de walvisvangst

Daarnaast moeten voor alle beschermde soorten de gegenereerde rijkdommen ook overgedragen worden aan de lokale gemeenschappen. Op deze manier wordt vermeden dat bijvoorbeeld stropers de acties voor het behoud van de biodiversiteit saboteren.

Zo legt Musibono uit: “Men moet de lokale gemeenschappen integreren in de strategieën van duurzaam behoud. Zolang ze geen compensatie krijgen, zullen ze de beschermde soorten aanvallen doordat ze voor hen een rijkdom vormen die nagelaten werd door hun voorvaderen. Om deze trend om te keren, moet men ze betrekken in het behoud van de beschermde gebieden.”

De expert van de VN vult aan dat deze benadering bovendien reeds toegepast wordt door het Institut Congolais pour la Conservation de la Nature (ICCN) in Kivu en de Province Orientale. Het stopzetten van strooptochten wordt hierbij beloond met premies. Bij gebrek aan voldoende financiële middelen wordt deze strategie echter niet in alle beschermde gebieden van het land toegepast.

Bron: Congoforum

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Een rationeel beheer van de biodiversiteit van Congo

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Japan heeft walvistop in houdgreep

Wereldwijd sterven jaarlijks 860.000 mensen aan malaria. In Brazilië lopen elk jaar 500.000 mensen de ziekte op.

Bron: Scientas

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Ontbossing bevordert malaria

Terwijl de Internationale Walvisvaartcommissie (IWC) zich voorbereidt op een stemming over de opheffing van het verbod op de commerciële walvisvaart, laten nieuwe opnames zien hoe wreed de Noorse walvisjacht in werkelijkheid is. De beelden die vandaag zijn vrijgegeven door WSPA (World Society for the Protection of Animals) en de Noorse dierenbeschermingsorganisaties, Dyrebeskyttelsen Norge en NOAH, tonen de uiterst moeizame, twee uur durende jacht op een dwergvinvis.

De beelden tonen hoe op 23 mei jongstleden, een dwergvinvis door de Noorse walvisvaarder ‘Rowenta’ wordt geharpoeneerd. De opnamen laten zien hoe het dier wordt getroffen door de harpoen en dat de walvisjagers er in de daaropvolgende 22 minuten niet in slagen het dier definitief te doden. Twee uur later schiet de Rowenta alsnog een tweede harpoen in de dwergvinvis waardoor het dier definitief wordt gedood. Naar alle waarschijnlijkheid heeft de walvis, voor hij uiteindelijk stierf, meer dan twee uur geleden door de zware harpoenwonden die hij had opgelopen. Dirk-Jan Verdonk, hoofd programma’s WSPA: ¨De beelden illustreren exact WSPA’s belangrijkste bezwaar tegen de walvisjacht, namelijk dat deze onherroepelijk wreed is. De omvang van de walvissen en de moeilijke omstandigheden waaronder ze worden gevangen, maken het simpelweg onmogelijk om de dieren op humane wijze te doden.¨

Voorstel opheffing internationaal verbod

Noorwegen is één van de drie landen die het verbod op de commerciële walvisvaart uit 1986 trotseren. Sinds het land in 1993 weer is begonnen met de commerciële walvisvaart, heeft Noorwegen meer dan 8.500 walvissen gedood. Volgende week stemt de IWC over een controversieel voorstel dat Noorwegen toestemming zou verlenen om in de komende tien jaar nog eens 6.000 walvissen te doden. Daarmee zou het verbod op de walvisvangst officieel worden opgeheven. Dirk-Jan Verdonk:
¨Dit is niet de manier waarop een moderne en beschaafde samenleving als Noorwegen met dieren om zou moeten gaan. En het is al helemaal ondenkbaar dat de IWC Noorwegen toestaat om 6.000 walvissen op deze wijze te doden in de toekomst.¨

Ook in Noorwegen wordt steeds vaker openlijk kritiek geuit op de walvisjacht. Volgens Carl-Egil Mastad, de directeur van ‘Dier Noorwegen’ (Dyrebeskyttelsen Norge), zijn er duizenden Noren ¨die ons steunen in ons verzet tegen deze wrede en overbodige bedrijfstak – juist nu moet de internationale gemeenschap de Noorse walvisvaart veroordelen, en niet goedkeuren.¨

Internetpetitie

De Noorse regering houdt vol dat er maar weinig kritiek op de walvisjacht wordt geuit. Daarom zijn WSPA en haar partners een internetpetitie gestart waarin de Noorse premier, Jens Stoltenberg, wordt gevraagd de commerciële walvisvangst stop te zetten. Dirk-Jan Verdonk: ¨Zonder druk van het publiek zal Noorwegen de walvisvangst niet verminderen of rekening houden met het lijden van de dieren. Het publiek moet het opnemen voor de walvissen, zodat de Noorse regering haar walvisbeleid opnieuw in overweging neemt.¨

Whalewatch

WSPA, Dier Noorwegen (Dyresbeskyttelsen Norge) en NOAH voor dierenrechten (NOAH – for dyrs rettigheter) zijn lid van Whalewatch, een mondiaal netwerk van vijftig niet-gouvernementele organisaties die zich om redenen van dierenwelzijn verzetten tegen de commerciële walvisvaart – www.whalewatch.org

Bron: DN

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Noorse walvisjacht bewijst noodzaak handhaving verbod