Van Kesteren heeft een lange staat van dienst als ambtenaar en diplomaat. In 1974, na een studie internationaal recht, werd hij aangenomen op het ministerie van buitenlandse zaken (BZ) en begon een carrière die hem al gauw op het spoor zette van de zogenaamde ontwikkelingslanden en niet veel later ook ‘ontwikkelingssamenwerking’ (p.15). Het boek dat hij bestempelt als memoires, weerspiegelt dan ook vooral hoe de opvattingen over de hulp die hij nu huldigt zijn ontstaan en gegroeid.

‘Veldervaring’ heeft hij met name opgedaan als ‘tweede man’ op de ambassade in Colombia (1984-1988), als Chef de Poste ofwel ‘Tijdelijk Zaakgelastigde’ in Nicaragua (1992-1996) en als ambassadeur in Tanzania (2005-2009). Tussendoor ontwikkelde hij zich als ambtenaar van groentje in de directie Verenigde Naties binnen BZ tot een doorgewinterde en gewaardeerde onderhandelaar in internationale conferenties.

De eerste belangrijke les die hij leerde ten aanzien van de buitenlandse hulp was dat je je niet moet verkijken op op de snelle actie gericht op concrete resultaten en altijd voor ogen moet houden dat het gaat om taaie en langdurige inspanningen, met als hoofddoel dat ontwikkelingslanden zelf hun problemen kunnen aanpakken (p.20).

De tweede les betrof de grillen en het gebrek aan continuïteit in het hulpbeleid van donorlanden vanwege de veelvuldige wisselingen van regeringen en prioriteiten en de invloed van allerhande belangengroepen (pp.29 e.v.).

De derde les was de ontdekking dat je de hulp en je hulprelatie kunt inzetten om invloed uit te oefenen op de beleidsmakers van het ontvangende land (pp.83-84).

De vierde les die zich – evenals de vorige – aan hem opdrong in Nicaragua was dat de gebruikelijke financiering van afzonderlijke projecten maar al te vaak uitloopt op ‘het scheppen van mooie eilandjes die, na vertrek van de donor, worden verzwolgen door de omliggende oceaan van armoede en gebrek aan capaciteit’ (p.88).

In het bijzonder deze vier lessen liggen naar mijn indruk ten grondslag aan de twee stellingen die centraal staan in het boek. In de eerste plaats is dat de stelling dat multilaterale hulp, dat wil zeggen hulp in het kader van internationale instellingen en verdragen, in de plaats dient te komen van bilaterale interventies. In de tweede plaats dat algemene begrotingssteun – in de zin van ongebonden financiële bijdragen aan de overheidsbegroting – de voorkeur verdient boven de meer traditionele vormen van steun zoals projectfinanciering en investeringen in specifieke sectoren. In beide gevallen hanteert de auteur bij uitstek vermindering van de geldverslindende hulpbureaucratie als praktisch argument, naast meer principiële zoals het recht van de regering van elk min of meer stabiel ontwikkelingsland zelf een beleid uit te stippelen en de daarvoor nodige keuzes te maken.

Gezien de overtuigende, bijna dwingende, betoogtrant in de beschrijving van een hoogst interessante Werdegang door de wereld van de hulp, waarbij de auteur zeer effectief gebruik maakt van zijn schat aan persoonlijke ervaringen, kwam voor mij het slothoofdstuk met aanbevelingen als een anticlimax. Van Kesteren doet hier namelijk meteen een flinke scheut water bij de wijn en laat zien dat ook hij behept is met vooroordelen en andere zwakheden waar een gewoon mens zich niet voor hoeft te schamen.

Een goed voorbeeld van het eerste is dat hij niet volledig gaat voor een multilateralisering van de hulp – naar zijn idee immers de meest wenselijke oplossingsrichting (p.204) – maar langs de achterdeur de bilaterale hulp weer binnenhaalt. Daar knoopt hij dan ‘verbetervoorstellen’ aan vast zoals een drastische vermindering van de subsidies voor particuliere hulporganisaties (p.208), die de aandacht van het multilaterale niveau afleiden. Terwijl hij slechts enkele bladzijden eerder nog uitdrukkelijk heeft herhaald dat de Verklaring van Parijs (2005) – waarin de donorlanden zich ‘verplichtten’ tot meer coördinatie en samenwerking – is stukgelopen op onder meer de onwil en het onbegrip van de hoofdkantoren zoals zijn eigen BZ in Den Haag.

Wat de vooroordelen betreft valt vooral op dat de auteur zich niet wezenlijk onderscheidt van de hulpindustrie, wanneer hij de troef uitspeelt van de filantropie en gewaagt van ‘een teken van beschaving dat welgestelde mensen bijdragen aan de verbetering van de levenssituatie van de minstbedeelden’ (p.210). Platter kan het bijna niet, want vandaar beland je in een oogwenk bij de hulp als rechtvaardiging van de eigen welvaart. Als we zelf niet meer rijk zijn, worden we ongelukkig en kunnen we ‘de ander’ ook niet meer helpen!

Dit laatste is typerend voor Van Kesterens gebrekkige visie op de huidige wereldeconomie en de rol daarin van het land dat hij als nederige dienaar vertegenwoordigt (p.136). Het neoliberalisme en zijn vermarkting van alles wat los of vastzit op aarde, de dwangmatige en destructieve aard van ons financieel-economisch systeem, de niets en niemand ontziende internationale concurrentie: dat alles lijkt in zijn boek vanzelfsprekend en onafwendbaar, niet meer dan decorstukken. Vandaar dat hij met het grootste gemak bijvoorbeeld de Tanzanianen een ‘verouderde kijk op de economie’ in de schoenen schuift en hen met de Nicaraguanen over een kam scheert als ‘bevattelijk voor socialistische ideeën’ vanwege hun afwijkende instelling en denkwijze. Misschien is hij te lang achter elkaar allochtoon geweest en nu zo vervreemd van zijn thuisbasis dat hij niet aanvoelt hoe groot de verwarring en onzekerheid hier inmiddels geworden zijn.

Het voorgaande neemt niet weg dat Van Kesteren een aanwinst is voor het koor van criticasters, die zich op de een of andere manier druk maken over de Nederlandse interventies in andere landen en de ontwikkelingshulp in het bijzonder. Hij weet waar hij het over heeft, kent zijn Nederlands nog, kan ingewikkelde dingen goed uitleggen aan een breed publiek en noemt zaken bij de naam, die velen – zeker op zijn niveau in de hulpsector – liever niet willen weten en anderen daardoor niet kunnen weten.

Zijn memoires komen juist dit jaar zeer gelegen. Niet zozeer omdat we een Multatuli-jaar beleven – al ligt de vergelijking met die andere bestuursambtenaar wel voor de hand – maar vooral omdat er al enkele maanden een rapport over de hulp ligt van de hand van de Wetenschappelijk Raad voor het Regeringsbeleid. Het debat daarover wil maar niet van de grond komen en kan dus best een stevige impuls gebruiken.

Het is natuurlijk altijd mogelijk dat belanghebbenden het boek onderuit halen. De academische beroepsontwikkelaars bijvoorbeeld, die andere landen kennen van haver tot gort maar nauwelijks benul hebben van het land waar ze persoonlijk en in economische zin deel van uitmaken, zouden wel eens kunnen vallen over het feit dat Van Kesteren maling heeft gehad aan hun vereisten ten aanzien van de vermelding van bronnen en de betrouwbaarheid van persoonlijke waarnemingen.

Maar waarschijnlijk laten degenen die zich aangesproken voelen dergelijke acties wel uit hun hoofd. Al was het maar omdat ze op hun vingers kunnen natellen dat de beleidsmakers in Den Haag ook in het stuk voorkomen. Sinds de kritische uitlatingen van de ambassadeur in bijzondere dienst Pieter Marres, in een kranteninterview in mei 2001, hebben ze op de Apenrots de rust weten te bewaren. Nu laten ze zo maar, zonder boe of bah, de gedocumenteerde schreeuw om aandacht van een zittende ambassadeur passeren. Als dat geen teken aan de wand is.

ingestuurd door Theo Ruyter

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Schreeuw om aandacht van een loyale ambtenaar

DOWNLOAD
Dimensie 3

Zopas verscheen het nieuwe nummer van Dimensie 3, het blad van de Belgische ontwikkelingssamenwerking. Het nummer focust op de 50ste verjaardag van de onafhankelijkheid van DR Congo.

Het is een goede aanleiding om even te wijzen op de bijzondere inspanning die DGD heeft geleverd om Dimensie 3 leesbaarder en aantrekkelijker te maken. Speciale aandacht ging naar het verbeteren van de lay-out, de keuze van onderwerpen, de leesbaarheid en de toegankelijkheid. Het magazine is van 20 naar 32 pagina’s gegaan, kent een verhoogde leesbaarheid en gebruikt betere en grotere foto’s. De artikelen zijn korter en toegankelijker geworden. Nieuwe rubrieken werden toegevoegd. Ook schenken we meer aandacht aan onze partners in Noord en Zuid. Freelance journalisten, fotografen en externe experts dragen geregeld bij aan de kwaliteit.

Inhoud van Dimensie 3 nr. 2010/3 (mei-juni 2010)
* 50 jaar onafhankelijkheid: Feestkoorts in Kinshasa
* Indrukken aan weerszijden
* Expeditie biodiversiteit Congo 2010
* 5o jaar later: Ooms worden neven
* 50 jaar Belgisch-Congolese samenwerking
* Onderzoeksparel onder het stof
* Haven van Kalémie vecht tegen aangekondigde dood
* 50 jaar onafhankelijkheid: vraag naar programma!
* Palestijnse vrouwen aan het woord
* Gezonde scampi’s uit de Mekongdelta
* Belgen solidair, maar kritisch
* “Wanneer kom je terug, dokter Dirk?”
* Puntkomma
* Zij engageren zich voor de Millenniumdoelen. Jij ook?

Bron: Diplomatie

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Dimensie 3

In een periode dat de ogen zijn gericht op Zuid-Afrika presenteert de internationale dierenwelzijnsorganisatie VIER VOETERS het boek ‘South African Promise’. Niet de oranje leeuw maar de echte koning der dieren staat centraal in dit boek. Het boek gaat over het leeuwenopvangpark LIONSROCK. Dit park ontfermt zich met name over leeuwen die niet meer in het wild vrijgelaten kunnen worden en biedt opvang aan leeuwen uit Europese dierentuinen en Zuid-Afrikaanse jachtparken.

Ruim 4000 leeuwen worden op Zuid-Afrikaanse fokstations gehouden met het enkele doel de canned huntingindustrie (troffeejacht) van prooien te voorzien. Jaarlijks worden ongeveer 1000 grote katachtigen in omheinde gebieden gedood door jachttoeristen. Deze ‘vakantiegangers’ betalen hier grof geld voor, en de dieren maken geen schijn van kans. Tot nu toe faalden alle pogingen om deze jachtpraktijken via politieke weg te beëindigen, de sterke Zuid-Afrikaanse jagerslobby houdt het tegen. Een aantal weken geleden startte VIER VOETERS daarom een petitiecampagne om een einde te maken aan canned hunting in Zuid-Afrika. De teller staat op dit moment op bijna 100.000. Met de petitie hoopt VIER VOETERS de druk bij de Zuid-Afrikaanse overheden op te voeren.

Met de oprichting van opvangpark LIONSROCK in 2008 kan VIER VOETERS bijdragen aan het behoud van de bijzondere fauna van het land. Aanvankelijk werd het park gebouwd als toevluchtsoord voor leeuwen uit arme dierentuinen en safariparken in Europa, nu is LIONSROCK uitgegroeid tot een voorbeeldproject voor een verantwoorde en moderne aanpak voor het houden van wilde dieren. Het boek ‘LIONSROCK – South African Promise’ behandelt alle elementen die samenhangen met deze kwestie. Het voorwoord is van de oprichter van VIER VOETERS, Helmut Dungler. Het boek bevat ook artikelen van gastschrijvers waaronder Prinses Alia van Jordanië en voormalig directeur van de Weense dierentuin Schönbrunn Helmut Pechlaner. Het werk met de dieren is in detail toegelicht, en de manier waarop dit werk kan bijdragen aan duurzaam dierenwelzijn en ecotoerisme in Zuid-Afrika.

Dit actuele non-fictie boek is verplicht leesvoer voor dierenliefhebbers en voor mensen die in Zuid-Afrika geïnteresseerd zijn.

LIONSROCK: South African Promise

80 pagina’s, tweetalige editie (Duits en Engels), kleur, hardcover, prijs € 19,90 – kan besteld worden via de VIER VOETERS webshop, per telefoon 020-6252526 of per email: erik.zwart@vier-voeters.nl  

De petitie tegen canned hunting kunt u vinden op http://www.4-voeters.nl/cannedhunting

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

“Zuid-Afrika’s belofte“ laat de leeuw niet in zijn hempie staan

Het samenvallen van zes verschillende natuurlijke fenomenen bedreigt het voortbestaan van onze aarde, aldus Matthew Stein, auteur van het boek When Technology Fails, zie http://www.whentechfails.com. In dat boek beschrijft Stein de ‘perfecte storm’, die op onze samenleving afkomt. Het samenvallen van zes grote gebeurtenissen die elk afzonderlijk de kracht hebben om onze levenswijze grondig dooreen zullen schudden. In de Huffington Post schrijft Stein: ‘Als we er niet in slagen deze storm te bedwingen zal hij zonder twijfel het leven op aarde, zoals we dat vandaag kennen, vernietigen.‘ Stein verwijst naar een definitie van dementie, ons aangereikt door Albert Einstein: altijd hetzelfde doen en toch op een ander resultaat hopen. Indien we verder blijven doen wat we de afgelopen eeuw hebben gedaan zullen deze zes fenomenen de fundamenten waarop onze maatschappij en onze economie zijn gebouwd verder blijven vernietigen.

Die zes dodelijke bedreigingen zijn volgens Stein:

1. De klimaatswijziging: met een aan 90% grenzende waarschijnlijkheid zeggen ‘s werelds belangrijkste wetenschappers dat het klimaat op aarde aan het veranderen is aan een snelheid die steeds groter wordt. Ze zijn het ook eens dat deze wijzigingen grotendeels door de mens worden veroorzaakt.

2. Het einde van olie: De globale economie steunt op goedkope olie: de auto’s waarmee we rijden, de vrachtwagens die onze goederen vervoeren, de vliegtuigen waarmee we reizen, de brandstof waarmee we ons verwarmen, het voedsel dat we eten, de kleren die we dragen… alles wordt gemaakt en/of  getransporteerd op basis van petroleum. Jarenlang hebben de Amerikaanse peroleummaatschappijen de piekolie-theorie – de term die wordt gebruikt om aan te geven wanneer het einde van goedkope olie zal worden bereikt – verworpen. Tot het Amerikaanse leger vorige maand een rapport publiceerde waarin staat te lezen dat ‘tegen 2012 de onontgonnen productie van olie volledig zal zijn uitgeput en dat tegen 2015 een tekort van 10 miljoen vaten per dag mogelijk wordt.’

3. De vernietiging van het leven in de oceanen: 11 van ’s werelds 15 grootste bevisbare wateren zijn aan het verdwijnen. Plankton, de basis van de voedingsketen in de oceanen, verdwijnt.

4. De ontbossing. Meer dan de helft van de bossen in de wereld zijn verdwenen. 25% van de globale broeikasgassen worden veroorzaakt door ontbossing. Dat is bijna dubbel zoveel als de uitstoot die wordt veroorzaakt door transport en industrie (elk 14%). Bossen vormen een essentiële component van het klimaatsysteem en van het behoud en het onderhoud van de  freatische vlakken of de grondwaterspiegel.

5. De globale voedselcrisis. De bodem, het klimaat en water. Voor het eerst sinds het begin van de landbouwrevolutie produceert de aarde elk jaar  minder voedsel en dit ondanks de bevolkingstoename.

6. De overbevolking. De afgelopen tien jaar is de wereldbevolking aan een sneller tempo gegroeid dan ooit tevoren. In die tijdsspanne zijn meer mensen op aarde bijgekomen dan in de periode tussen de geboorte van Jesus Christus en Abraham Lincoln.  In het jaar 1000 telde de aarde 500 miljoen inwoners. 800 jaar later bedroeg dat aantal 1 miljard. Nog eens 130 jaar later, in 1930, waren we met 2 miljard. In 2012 zullen 7 miljard mensen deze planeet bevolken. Indien dit tempo niet wordt doorbroken heeft de aarde geen toekomst meer.

Bron: Express

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

BOEK: When Technology Fails

Nick Meynen is geograaf en freelanceronderzoeksjournalist. Hij verbleef bijna twee jaar in Nepal, waar hij schrijven en onderzoek combineerde met rondreizen, gidsen en vrijwilligerswerk.

Bron: NDA

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

NIEUWE WEGEN IN DE HIMALAYA

“Het is ook normaal en een teken van beschaving dat welgestelde mensen bijdragen aan de verbetering van de levenssituatie van minderbedeelden.”

De besteding van ontwikkelingshulp is een hot issue. Zeker in tijden waar het minder gaat met de nationale economie. Politici en deskundigen roeren zich over het nut en de noodzaak van ontwikkelingshulp. Met de verkiezingen van 9 juni voor deur en de noodzaak voor harde bezuinigingen zijn er geen heilige huisjes meer in de politiek. De meeste partijen willen tornen aan het budget dat wordt besteed aan hulp en dus aan de norm dat ontwikkelde landen 0,7 procent van het BNP aan ontwikkelingssamenwerking horen uit te geven. Er liggen voorstellen om tot 20 procent te bezuinigen op het bedrag dat jaarlijks wordt besteed aan ontwikkelingssamenwerking.

Karel van Kesteren houdt een pleidooi voor het behoud van ontwikkelingssamenwerking. Maar het geld daarvoor moet dan wel op de beste manier worden besteed. En dat is nu veel te weinig het geval, als gevolg van de ondermaatse organisatie van ontwikkelingssamenwerking in de wereld.

In Verloren in wanorde beschrijft de auteur zijn breedgeschakeerde praktijkervaringen met ontwikkelingssamenwerking gedurende drie decennia. Daaronder de negatieve gevolgen van het gebrek aan organisatie ervan: “chaotisch en versplinterd optreden van de donorgemeenschap, met als gevolg: overlappingen; activiteiten die elkaar tegenspreken of elkaars effect teniet doen; ‘witte plekken’; onvermogen om grootschalige problemen op een dito schaal aan te pakken; bestendiging van een psychologie van hulpafhankelijkheid bij de ontvangers; marktverstoringen door verborgen subsidies in de economie; overmatig beslag op de instellingen van het ontvangende land; gebrek aan blijvende resultaten door het geïsoleerde karakter van interventies; het ‘leegzuigen’ van lokale instellingen doordat de vele donoren de beste krachten daar wegkopen; bevordering van corruptie door de onoverzichtelijkheid van ontelbare financiële stromen. En ook: een gebrek aan continuïteit omdat de donoren om de paar jaar de prioriteiten omgooien.”

Deze gevolgen zijn niet erg bekend en tellen daarom in de discussies, zoals die over het onlangs verschenen WRR-rapport, nauwelijks mee. Ten onrechte, want de gebreken zijn de oorzaak van miljardenverliezen, ook Nederlands belastinggeld. Wereldwijd kan het in de huidige praktijk naar schatting wel om een derde van alle geld voor ontwikkelingssamenwerking gaan. Voor Nederland is dat 1,6 miljard van de 5 miljard euro aan hulp. Verliezen die zich jaar na jaar herhalen. Een probleem dat op geen enkele wijze wordt aangepakt door de hulp te verlagen.

De auteur betoogt met klem dat het bedrag voor de ontwikkeling van arme landen niet lager moet, maar hij legt wel uit waar het fout gaat en hoe het beter kan.

Waar het volgens Van Kesteren om gaat is: “het systeem van besteding te verbeteren, om zo de uitgaven, van wie dan ook, meer rendement te laten opbrengen. Niet als aardigheidje, of vanuit fixatie op theoretische modellen over effectiviteit en kwaliteit, maar omdat het om mensen gaat. De OS-miljarden zijn bedoeld voor het bestrijden van de mensonwaardige armoede waaronder nog steeds een groot deel van de wereldbevolking zucht en ik vind de gedachte onverteerbaar dat we van dat geld zo’n groot deel verloren laten gaan.” Voor verbeteringen in het systeem geeft de auteur aanzetten.

Verloren in wanorde gaat over ontwikkelingshulp aan doorsnee-ontwikkelingslanden, arme maar stabiele landen. Het gaat niet over landen die in extreme omstandigheden verkeren, zoals landen waar het staatsgezag ontbreekt, waar sprake is van gewapende conflicten of waar zulke conflicten net achter de rug zijn. Het gaat ook niet over noodhulp, zoals na natuurrampen of in oorlogssituaties.

Karel van Kesteren (1948) is in dienst van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij vervulde functies in Den Haag en in Colombia, Nicaragua, Spanje en Tanzania, en is nu geplaatst in Bulgarije. Verloren in wanorde schreef hij op persoonlijke titel.

Boekgegevens
Titel Verloren in wanorde. Dertig jaar ontwikkelingssamenwerking, een persoonlijk relaas.
Auteurs: Karel van Kesteren, ISBN 978 60 2209 82
Paperback, 216 pagina’s, € 19,50
Uitgever: KIT Publishers
Verkrijgbaar in boekhandel, bij de uitgever en via internet.

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

BOEK: Nieuw: Verloren in wanorde. Dertig jaar ontwikkelingssamenwerking, een persoonlijk relaas

8200 Gezondheidsbijbels voor Afrika

De Guide de la Vie is gedrukt in een oplage van 5.000 stuks. Een deel wordt in juni al in Togo gratis verspreid via de Africa Mercy, het hospitaalschip van de ontwikkelingsorganisatie Mercy Ships. Het schip is op dit moment in de haven van Lomé om medische hulp zoals gratis operaties te bieden aan de lokale bevolking.

Tevens is recent de herdruk van de pers gekomen van de Engelstalige gezondheidsbijbel, de Life Guide, in een oplage van 3200 stuks. Dit is een vervolg op de eerste oplage die de afgelopen jaren met groot succes verspreid is via Mercy Ships in Engelstalige landen in Afrika.

Togo

Togo is één van de 20 armste en minst ontwikkelde landen ter wereld. Het land staat op nummer 159 van 182 in de ontwikkelingsindex van de Verenigde Naties 2009 (HDI). Naar schatting leeft 70% van de populatie van minder dan 2 euro per dag. Er is nauwelijks toegang tot gezondheidszorg, ook voor de mensen die het wel kunnen betalen. Van elke 1000 levend geborenen sterven er 140 kinderen onder de 5 jaar, in vergelijking met gemiddeld 8 sterfgevallen bij 1000 levend geborenen in Europa en de Verenigde Staten.

Bron: Ark Mission

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Honorair consul Togo ontvangt eerste Franstalige gezondheidsbijbel

Hulporganisaties hebben de voorbije jaren miljarden euro’s gegeven aan slachtoffers van oorlogen en natuurrampen. Deze organisaties werken binnen de zogenoemde humanitaire ruimte, waarbinnen zij idealiter ongehinderd op basis van hun menslievendheid, neutraliteit, onpartijdigheid en onafhankelijkheid menselijk leed trachten te verzachten en levens te redden.

Het boek Humanitaire ruimte. Tussen onpartijdigheid en politiek onderzoekt de fundamentele bedreigingen en kansen van deze humanitaire ruimte.

Van ongestoorde neutrale, onpartijdige hulp is vaak (allang) geen sprake meer. Regeringen zetten vaker hun militairen in met politiek-humanitaire taken. Of zij stellen expliciet politieke doelen voor de hulp die zij betalen. Het is ook lang niet altijd duidelijk in hoeverre de humanitaire organisaties zelf nog andere doelen nastreven, zoals financiële groei en een grotere zichtbaarheid in de media. En kunnen vredesoperaties, ontwikkelingssamenwerking en mensenrechten eigenlijk wel succesvol gecombineerd worden met humanitaire hulp?

Het boek is vlot geschreven, in het Nederlands, door auteurs uit België en Nederland, maar het biedt een brede internationale benadering van deze problematiek. De auteurs zijn gevormd door zowel onderzoek als veldervaring.

(Klik hier om de inhoudsopgave te bekijken)

Geïnteresseerde Nederlandstalige lezers, professioneel betrokkenen en studenten zullen door dit boek een levendig beeld krijgen van de ontwikkeling, bedreigingen en kansen van de hedendaagse humanitaire hulp.

Verschenen april 2010
ISBN 978 90 382 1559 4
379 p.
Prijs: € 24,50 (prijs incl. btw, excl. verzendingskosten)

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Nieuwe publicatie over belangrijk aspect ontwikkelingshulp

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

‘Economisch model ondermijnt strijd tegen aids’

Voor iedereen die geïnteresseerd is in de Noord-Zuidproblematiek is dit boek de moeite waard. Het zet aan tot nadenken, ook al was ik niet akkoord met alle argumenten. De grondige analyse, voorbeelden uit de praktijk en Sachs’ ervaring maakt het geheel informatief en confronterend.

Auteur: Jeffrey Sachs
ISBN: 9056377655
Bron: Politics

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Het einde van de armoede