Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

De Derde Wereld bestaat nog maar is kleiner geworden

Eind 2005 zocht ik voor een debat een criticaster van de groeiende groep Nederlanders die zich met een eigen stichting aan ontwikkelingshulp waagden. Omdat ik nu eens geen zin had in Theo Ruyter, informeerde ik bij een collega-organisatie. Ik vroeg hem of hij nog een uitgesproken tegenstander kende. ‘Eéntje?’ antwoordde hij. ‘Er werken er hier wel honderd!’

Vijf jaar later is er veel ten goede veranderd. Zo’n 35 onderzoeken en evaluaties verder weten we meer over de kracht en zwakte van het Nederlandse Particulier Initiatief (PI) en is de samenwerking tussen ‘gevestigde’ ontwikkelingsorganisaties en het PI aanzienlijk verbeterd. Toch zijn we nog maar net begonnen. De oproep van Kees Zevenbergen in het vorige nummer van Vice Versa om innovatietrajecten te ontwikkelen voor de Nederlandse ontwikkelingssector, deed me beseffen dat het misschien wel de grootste uitdaging is op de juiste manier om te gaan met de tienduizenden Nederlanders die zich liever niet bezighouden met de architectuur van de Nederlandse hulp, maar graag de handen uit de mouwen steken. De bekende spelers in de hulpindustrie zijn, zo is gebleken, met wortel en stok tot samenwerking te mennen. Maar hoe kom je tot optimale samenwerking met constructief-kritische idealisten die voor zichzelf zijn begonnen? Hoe optimaliseer je samenwerking met zo’n 6500 stichtingen?

Voor de topdown-planners van deze wereld vormt de spontane, ietwat anarchistische ontwikkeling van het PI vooral een managementprobleem. Hebben nijvere beleidsmakers het Hollandse waterbed middel door van afgedwongen alliantievorming aan het hoofdeinde vlak gestreken, dan manifesteert zich aan het voeteneind nog een bobbel van duizenden vrijwilligersorganisaties. De houding van de systeemdenkers tegenover het groeiende PI is vooral een ongemakkelijke. Zo zijn in het nieuwe Medefinancieringskader (MFS-2) de particuliere initiatieven weggemoffeld en begrensd tot een voetnoot, die stelt dat maximaal 4 procent van ontvangen MFS-geld via hen mag worden besteed. De vrijdenkers van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) hebben, naast de oproep om het PI ‘te koesteren’, welgeteld één aanbeveling en wel die altijd populaire van het opstellen van een gedragscode. Beide maar matig inspirerende ideeën tonen het onvermogen van de ‘planners’ zich te verhouden tot spontane maatschappelijke ontwikkelingen van onderaf.

Deze zuinige waardering voor het PI miskent de maatschappelijke trend. Ze gaat voorbij aan de voorkeur van ruim een derde van de Nederlanders voor kleinschalige ontwikkelingssamenwerking. Er zijn geen aanwijzingen om aan te nemen dat die voorkeur op termijn gaat veranderen. Het Centrum voor Internationale Ontwikkelingsvraagstukken (CIDIN) stelt in haar meest recente onderzoek: ‘De laatste jaren laten een duidelijk groter vertrouwen zien in kleinschalige goede doelen ten opzichte van landelijke organisaties’ De anatomie van het PI. Het WRR stelt terecht dat voor ‘de meeste burgers het beeld van ontwikkelingshulp in toenemende mate gepersonaliseerd raakt’. Een fenomeen waar menig professional van gruwt, maar waarvan de schuld niet simpelweg in de schoenen van het PI kan worden geschoven.

Een andere, voor sommigen ongemakkelijke waarheid is dat het aantal PI’s ook in de komende jaren zal toenemen, met of zonder overheidssteun. Het belangrijkste motief om zelf actief te worden is namelijk een korter of langer verblijf in een ontwikkelingsland. En omdat het reizen naar verre bestemmingen nog altijd toeneemt en we – in tegenstelling tot wat wel wordt beweerd – voor echte armoede niet zijn afgestompt, groeit het reservoir van potentiële doe-het-zelvers. De moderne communicatietechnologie doet de rest. Zij maakt omzetting van ‘geraakt zijn’ in daden mogelijk. Zoals ik door internet, e-mail, skype en mobiel bankieren morgen kan starten als zzp’er met kantoor aan huis, zo kan de nieuwe idealist per direct beginnen met zijn of haar nieuwe ‘MONGO’ (MyOwnNGO). Techniek maakt de tussenkomst van intermediaire organisaties overbodig en via sociale netwerken (zowel op als buiten het web) kunnen de benodigde middelen worden gemobiliseerd. Met andere woorden, het PI is er en zal blijven groeien: omdat het kan.

Dit kan nooit goed gaan, hoor ik u zeggen. En ja, veel zzp’ers redden het inderdaad niet en veel MONGO’s leveren nog ondermaatse kwaliteit. De zwakheden van particuliere initiatieven als groep zijn genoegzaam bekend. Te geïsoleerd werken, te veel gericht op de korte termijn, te weinig focus, zwakke planning en evaluatie, en inderdaad, een deel heeft een paternalistische houding waar je koud van wordt. Kortom, het PI heeft (en doet) grote moeite om duurzame resultaten te behalen. Voor een ieder die streng in de leer is, is dit genoeg om het PI als groep af te schrijven en zijn kop weer in het zand te steken. Dat is jammer, want juist het PI heeft de afgelopen jaren veel geleerd. Zij hebben zich ontpopt als het meest leergierige deel van de Nederlands hulpgemeente. Niet alleen ikzelf en collega-organisaties, maar ook de ‘PI-onderzoekers’ van de Radboud Universiteit hebben dit aan den lijve mogen ervaren. Wie er de tijd voor heeft kan nagenoeg wekelijks ergens in het land naar een bijeenkomst waar het PI samenkomt. De goedbezochte landen- en themadagen, trainingen en debatten kennen een open sfeer met levendige uitwisseling, waarbij niet wordt geschuwd om elkaar stevig de waarheid te zeggen.

Professionals met echt reflectief vermogen, die net zo streng zijn voor zichzelf als in de leer, beseffen dat er hooguit sprake is van een gradueel verschil tussen de eigen organisatie en het werk van het PI. Daarbij, hét PI bestaat niet. De variatie in ambities, kwaliteit en omvang zijn gewoon te groot. PI varieert van mensen die op persoonlijke titel incidenteel geld overmaken naar individuen tot mensen die zich via hun bedrijf, school, kerk of stichting met hart en ziel en voor jaren verbinden aan organisaties in ontwikkelingslanden.

Het is hoog tijd dat we van die laatste groep een aantal lessen afnemen. Ten eerste vertellen ze ons dat er een verschil is tussen professionaliseren en bureaucratiseren. Interessant in dit kader is het beeld dat Govert Buijs, politiek filosoof aan de Vrije Universiteit, schetst in dagblad Trouwvan het taalgebruik van maatschappelijke organisaties in Nederland. Wie termen beheerst als marktwerking, klantgroepen, win-win, efficiency en targets, kan volgens Buijs met zijn ‘managementlulkoekbingo’ bij veel maatschappelijke organisaties een potje meepraten. Ongeacht waar je je oor te luister legt bij zorginstellingen, onderwijs, woningcorporaties of ontwikkelingsorganisaties: overal hoor je een vreemdsoortig managers- Esperanto. Een domeintaal die losstaat van de ideële doelstelling en identiteit van de organisaties en daarbij het primaire proces vervuilt. In een klimaat waar volgens Tjeenk Willink van de Raad van State ‘het “politieke” is verbestuurlijkt en het “bestuurlijke” is vermarkt’, is het logisch dat burgerinitiatief van onderop de kop op steekt, dus ook in ontwikkelingshulp. Het particulier initiatief spreekt wél oorspronkelijke taal. Ze handelt uit solidariteit en haar boodschap is authentiek. Het PI groeit en bloeit. Is de donateur sentimenteel of dom, zoals sommigen ook de kiezer duiden? Of is er meer aan de hand?

Fundamenteler nog dan de boodschap is de les die het betere PI ons voorspiegelt over de essentie van de internationale hulp. Die les is: het begint met tijd en aandacht voor de wederzijdse ontmoeting met de ander. Verhelderd hierbij is de indeling die de godsdienstfilosoof Martin Buber (1878-1965) maakte tussen twee soorten relaties, die van Ich & Du en die van Ich & Es. Bureaucratisering in combinatie met ontzielde moderne managementtaal leidt tot het objectiveren van de ander. ‘De ander’ wordt gekwalificeerd en gekwantificeerd. Vervolgens wordt er gesproken over een ‘doelgroep’ en is de Ich & Es-relatie geboren. De mens daar én hier raken uit beeld. Hoewel niemand het nastreeft, steekt het als een wetmatigheid de kop op.

In succesvolle projecten van het PI staat juist de langdurige persoonlijke relatie met de mensen van hun project voorop. Alleen in de persoonlijke ontmoeting tussen Ich & Du kan intermenselijke wederkerigheid ontstaan. Lang niet alle particuliere initiatieven voldoen aan dit beeld, maar het is geen toeval dat diegenen die hun eigen achtergrond meebrengen en met een open blik hun collega docent, ICT’er, boer, visser, theatermaker of journalist ontmoeten, niet alleen de beste resultaten halen maar ook het langste betrokken blijven. Het zijn de particuliere initiatieven die ons bewijzen dat de Ich & Du-relatie ook in ontwikkelingshulp kan bestaan. Voor de professional die intuïtief voelt dat zijn organisatie op dit punt de afgelopen jaren te veel heeft prijsgegeven, kan het PI als een spiegel dienen.

Afsluitend: de opkomst van particuliere initiatieven dwingt ons opnieuw naar de essentie van ons werk en onze organisaties te kijken. De komende jaren moeten we voor ogen houden dat de verschillen tussen het PI en de sector slechts gradueel zijn, dus overbrugbaar. De term PI, verzonnen door onderzoekers en beleidsmakers, kan worden afgeschaft. Het etiket houdt onze nieuwe collega’s onnodig op afstand. We moeten geen tijd besteden aan het meten van de afstand tussen vrijwillige en betaalde professionals. Organisatiegraad en -omvang zijn geen goede ordeningsprincipes, we moeten ons organiseren rondom gezamenlijke doelen. Laten we onze tijd goed gebruiken en gezamenlijk investeren in concrete landenprogramma’s op gebieden als onderwijs, gezondheidszorg, water en economische ontwikkeling. Gaandeweg hebben we elkaar nog het nodige te vertellen en te leren. De bloedsomloop van de internationale samenwerking heeft de haarvaten van het PI hard nodig. Zonder hen krijgt ze een grauw en vaal gezicht.

Gerhard Schuil is programmacoördinator van Impulsis, het samenwerkingsverband van Edukans, ICCO en Kerk in Actie dat particuliere initiatieven ondersteunt en adviseert. Ook is hij een van de initiatiefnemers van de informele PI-denktank GrouPI

Bron: Impulsis/Vice Versa

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

De spiegel van het PI: Samenwerken met particuliere initiatieven

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Berichten van Vice Versa

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Artikelen van Vice Versa

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Berichten van Vice Versa

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Auditierondes voor ontwikkelingsorganisaties: inhoud of vorm?

Central American youth gangs, known as maras, have spread all over Guatemala, El Salvador and Honduras. They have become more and more a source of public insecurity. Some believe that the only solution to the problem of gangs is to reinforce the law enforcement apparatus to suppress violence. However, it is now clear that what has been done has only aggravated the problem and gangs are a greater threat to Central American societies than ever before. (José M. Cruz, 2007)

De vrouwen van Sesuntepeque

Circa twee uur buiten San Salvador ligt de gevangenis van Sesuntepeque. Deze gevangenis heeft drie secties, één voor vrouwen, één voor mannen en één voor homoseksuelen. Formeel is er plaats voor 250 gedetineerden, maar in werkelijkheid zitten hier meer dan 800 gevangenen opgesloten. Het eerste gedeelte alleen al telt bijna 230 vrouwen. Ongeveer 85 hiervan behoren tot de stedelijke MS bende (Mara Salvatrucha), één van de grote jeugdbendes die actief zijn in Midden Amerika.

De vrouwen delen in totaal vijf cellen. Slechts enkele oudere vrouwen hebben het geluk een bed voor zichzelf te hebben. Veelal geldt: twee gevangenen per matras. Ook water blijkt schaars. Voor 50 vrouwen is er één douche, waar van zaterdag tot en met maandag water uitkomt. Voor de overige vier dagen vullen de vrouwen plastic flessen met water. Ieder vult acht flessen en heeft zo twee liter water per dag om te drinken en voor persoonlijke hygiëne. Na drie dagen slaat het water in de fles groen uit.

Een grote groep vrouwen in de Sesuntepeque gevangenis is niet veroordeeld, maar wacht op haar rechtszaak. Hun rechten kennen ze niet. Livia is een vrouw van 23 jaar en moeder van 3 kleine kinderen. Zoals zovelen die ik spreek, is ze opgepakt voor haar aanwezigheid in een groep, waarvan een of meerdere mensen lid was van een bende. Ze wacht nu al een jaar en drie maanden tot haar rechtszaak dient. Schouderophalend en gelaten wordt er geknikt, “zo gaat dat hier”. Haar kinderen heeft ze in al die tijd niet gezien, ze worden door enkele familieleden opgevangen. Door repressieve maatregelen van de vorige conservatieve regering kan elke jongere opgepakt worden enkel op basis van het hebben van een tatoeage of het aanwezig zijn in een groep met daarin bendeleden. Van de 14.000 jongeren die in het jaar 2005 werden opgepakt, wordt geschat dat zo’n 10.000 personen later werden vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Het rechtssysteem is bovendien zo vertraagd dat gevangenen vaak al meer dan een jaar opgesloten zitten voordat hun zaak überhaupt wordt behandeld. Zo ook Livia. Op de achtergrond klinkt ‘Non, Je ne regrette rien’ van Edith Piaf. En inderdaad, waarom spijt als je niets gedaan hebt.

Er wordt gelachen wanneer ik foto´s maak. “Nee niet van mij, want dan breekt je camera”. Een luid lachsalvo van de omringende vrouwen. Schuchter en ontwijkend, maar tegelijkertijd gevleid. Ze kunnen niet wachten zichzelf op het beeldschermpje terug te zien. Er gebeurt iets met ze. Andere vrouwen zijn schuw en bang, moeten niets van me hebben of ‘ondergaan’ simpelweg de foto, enigszins verloren.

De volgende keer dat ik er ben, word ik vanuit verschillende kanten geroepen. Ik maak praatjes en hoor verhalen aan. Zoveel tijd als zij hebben om te vertellen, zo weinig tijd heb ik om te luisteren. Ergens lijken ze te berusten in hun lot. Dat vind ik moeilijk te accepteren. Ik probeer inzicht te krijgen in het leven hierbinnen. Maar zodra de ijzeren deur weer achter me sluit vraag ik mij nog steeds af wat er werkelijk gebeurt tussen deze muren; als wij weer weg zijn, als de bewaker even niet kijkt, als de lampen ´s nachts uitgaan.

Adios Tatuajes

Tatoeages staan symbool voor lidmaatschap van en loyaliteit aan een bende. Jonge bendeleden krijgen door hun bende gevaarlijke opdrachten en lopen tevens het risico door een rivale bende bedreigd en vermoord te worden of door de politie opgepakt te worden. Voor Fernando en Javier, die ik in 2009 fotografeerde, werd het bendeleven te zwaar. De 20-jarige Fernando, lid van de Mara Salvatrucha (MS), kreeg de opdracht drie mensen te vermoorden. Hij weigerde en werd uit de wijk verbannen. Javier, 22 jaar en lid van de M-18, werd opgepakt door de politie en werd 9 jaar in de gevangenis gezet. Daar besloot hij uit de bende te willen.

Bij het project Adios Tatuajes in een kliniek in San Salvador kunnen bendeleden hun tatoeages laten verwijderen om zo, beetje bij beetje, hun bendeverleden vaarwel te zeggen. Hier worden circa 30 jongeren per maand geholpen tegen een betaling van 5 dollar per behandeling. In de kliniek worden zo’n 400 tatoeages per jaar verwijderd en zo’n 33 jongeren per maand behandeld. Ze betalen 5 dollar per behandeling en verder per 2 à 3 maanden rond de 1,50 voor medicijnen. Het is daarom erg belangrijk als familieleden hen steunen, omdat ze vaak zelf geen geld kunnen verdienen.

Het verwijderen van tatoeages wordt door bendes gezien als het hoogste verraad. Jongeren die ‘gesnapt’ worden zullen vrijwel zeker worden vermoord. Echter, het hebben van een tatoeage is reden genoeg voor de politie om iemand in de gevangenis te zetten en voor een werknemer om iemand niet aan te nemen. Jonge bendeleden die weg willen hebben zo geen andere keuze dan te vluchten. Vaak komen ze terecht in een opvanghuis van een kerk of in een wijk ver van huis. De kerk of een familielid betaalt dan voor de behandeling.

De kliniek ligt midden in Mejicanos, een zone waar met name de MS actief is. In een afgeschermd deel van de kliniek wachten de jongeren rustig op hun beurt en vertellen hun persoonlijke ervaringen. Dat ze van verschillende bendes zijn doet er niet toe, ze delen hetzelfde verhaal.

Het is een pijnlijke ingreep. De opperhuid wordt verdoofd, verbrand en ingesmeerd met helende zalf; elke drie weken een nieuw stukje. Het is bijna onmogelijk om alle tatoeages te verwijderen. Bijtend op hun tanden wordt de tatoeage verwijderd. De verwijdering lijkt symbolisch. Wat overblijft is een lijf vol rode gevoelige plekken; littekens die nog duidelijk de contouren hebben van de afbeelding die er eens zat. Fernando wordt al meer dan een jaar behandeld en geeft zelf aan welke afbeelding de hoogste prioriteit heeft; degene die verwijst naar zijn bende.

Het proces van verwijderen duurt drie weken afhankelijk van het type huid en diepte van de inkt in de huid. De eerste vrouw die kwam had helaas een type huid dat bijna onmogelijk geholpen kon worden, omdat de verwijderde tatoeages zou gaan irriteren en er wild vlees zou gaan groeien. Helaas voor haar zal zij elders mogelijkheden moeten gaan zoeken waar laserbehandelingen gedaan worden (die veel duurder zijn).

Aminco, de eerste jongen die ik spreek, vertelt dat de reden voor het verwijderen van zijn tatoeages vooral heeft te maken met de autoriteiten; de politie en soldaten. “Ondanks dat iemand een Christenen is”, zo zegt hij, “word je opgepakt en geslagen enkel voor het hebben van tatoeages”. De politie heeft bij hem ooit twee ribben gebroken. Nu kan hij met de politie praten, wordt hij niet meer beschuldigd. Als ze hem oppakken kan hij een bewijs tonen dat hij zijn tatoeages bij deze kliniek laat verwijderen en zo laat de politie hem met rust. Verder heeft hij ook een zoon en wil hij niet dat zijn zoon al zijn tatoeages ziet. Als je tatoeages hebt zal niemand je bovendien werk bieden. De bende daarentegen zorgt wel voor brood op de plank; bussen, winkeltjes en andere voorzieningen in eenzelfde buurt betalen gedwongen bedragen aan de bende en verder wordt er geld binnen gehaald met criminele zaken. Zo is Jonathan, een andere bezoeker, volledig afhankelijk van de inkomsten van zijn vrouw, omdat hij ‘uit’ de bende is, maar wel nog een flinke tijd te gaan heeft om tatoeages te laten verwijderen en zo dus nergens werk vindt.

Enkele jaren geleden werd Aminco opgedragen drie mensen te vermoorden. Hij weigerde en werd zo uit de wijk gegooid. Hij vluchtte naar een zus in Guatemala en bleef daar twee jaar. Nu verblijft hij in een Christelijk rehabilitatie centrum, van dezelfde kerk als waar zijn moeder naartoe gaat. Hier krijgt hij onderdak en financiële steun voor onder andere deze behandelingen. Wanneer hij de straat op gaat voelt hij nog altijd de dreiging dat iemand hem herkent en vervolgens zal vermoorden. Hij heeft een stuk of drie persoonlijke tatoeages (en laat me de naam van een vriendin die hij al 6 jaar niet meer gezien heeft op de binnenkant van zijn lip zien) en de rest zijn beelden van de bende.

Stedelijke bendes onderscheiden zich in El Salvador met tatoeages. De regering heeft een wet aangenomen waardoor het hebben van een tatoeage en het lid zijn van de bende al een misdaad an sich is. Zo kan iedereen die een tatoeage heeft (en zich begeeft in de wijken van de bendes) te allen tijde opgepakt worden.

Drs. Marloes Verhoeven
Program Coordinator El Salvador
Photographer
http://marloesverhoeven.carbonmade.com/
www.caramundo.org
marloes@caramundo.org

Current exhibitions:
February – July 2010 at the HAN University of Applied Sciences, Nijmegen March 10th – 31st 2010 at the Radboud University, Nijmegen http://www.ru.nl

In stock:
- 16 pictures Women’s prison Sesuntepeque
- 16 pictures Adios Tatuajes

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

MARLOES VERHOEVEN: LOST IN PRISON

VN veroordelen Egyptische staat van beleg

Ngo’s boos op NAVO

Boomzaden zorgen voor zuiver water

CONGO: Biobriketten moeten Congolees regenwoud redden

Progressief Latijns-Amerika blijft conservatief over abortus

Genderbeleid krijgt voorzichtig vorm in Afrika

Crècheschandaal schudt Vietnamese ouders wakker

Uruguayaanse kinderen leren in de tuin

Het geloof verkondigen via Twitter

Sri Lanka wil niet van VN-commissie weten

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Berichten van MO* en IPS

Botswana is ongeveer zo groot als Frankrijk, maar haast tachtig procent van de oppervlakte is woestijn. Het land telt slechts 1,9 miljoen inwoners, maar heeft toch een vrije, en verscheiden nationale pers. ‘We hebben acht privé-kranten en één regeringskrant, drie privé-radio’s en twee publieke radio’s, en één privé-televisiestation en een overheidszender’, zegt Aubrey Lute. ‘We zijn relatief vrij om ons beroep uit te oefenen, maar de regering wil de beroepsjournalisten nu een statuut geven. En daar zijn we tegen, want we vrezen dat de minister van Informatie zo onze berichtgeving wil controleren.’

Aan informatie geraken, valt niet mee in Botswana, zegt Lute: ‘Verschillende bronnen raadplegen voor een degelijk nieuwsverhaal, gaat hier vaak niet. De regering is bijzonder spaarzaam met informatie, en anders dan in Zuid-Afrika en Namibië hebben wij hier geen freedom of information act, een wet die de vrije nieuwsgaring beschermt.’

Euna Lhee, een Amerikaanse journaliste van Koreaanse afkomst, afgestudeerd aan Columbia University in New York, beaamt dat tijdens een lunch in Riverwalk. Die moderne, blitse shopping mall in Gaborone illustreert dat Botswana een echte, en een brede zwarte middenklasse heeft.

Dit Afrikaanse winkelcentrum trekt niet alleen blanke bezoekers en expats, de terrasjes van de cafés en restaurants zitten op zaterdagmiddag vol met zwarte stellen en gezinnen, die later op de dag hun uitgebreide weekendinkopen gaan doen en ’s avonds in het sterk naar popcorn geurende bioscoopcomplex een filmpje zullen meepikken. Net zoals het terras van het Gaborone Sun Hotel op zondagochtend stampvol zit met luidruchtige zwarte families, verenigd voor de zondagse brunch, gevolgd door een zwempartijtje voor de kinderen, die ernaar snakken om de tropische hitte even te verdrijven.

Als je stilaan een verwoeste stad als Kinshasa, of een sloppenwijk als Kibera, in Nairobi, of de vrolijke maar arme township van Khayelitsha in Kaapstad met Afrika was gaan associëren, is het bijzonder moeilijk om in Botswana je enthousiasme over zoveel ‘afro-optimisme’ te onderdrukken.

Toch is Lhee niet overtuigd van Botswana’s succesverhaal. ‘Dit is het eerste Afrikaanse land dat ik bezoek, ik heb dus weinig vergelijkingsmateriaal’, geeft ze toe. ‘En aan de oppervlakte gaat het hier inderdaad prima. Maar ik vraag me af of al die weelde en luxe eigenlijk geen fata morgana is, die ons dreigt te misleiden. Vrije nieuwsgaring bijvoorbeeld, ligt inderdaad erg moeilijk in Botswana, waar de overheid niet gediend is van kritische berichtgeving. Als het over president Ian Khama gaat (wiens portret prijkt in werkelijk elk hotel of winkel in Gaborone, red.) dan wikt en weegt iedereen zijn woorden.’

‘Mijn land, de VS, heeft zijn ontwikkelingshulp aan Botswana bijvoorbeeld weer opgestart, wegens de omvang van de hiv/aidsepidemie in dit land.’ Net als in Zuid-Afrika en Mozambique vormt hiv/aids behalve een menselijke tragedie ook een grote economische bedreiging voor Botswana. ‘Donoren besteden miljoenen aan hiv/aids-projecten, en toch daalt het aantal besmettingen niet. Gemiddeld 22 procent van de bevolking is hier nog altijd seropositief.’

Bron: Standaard

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Botswana, fata morgana?

Congo-Brazzaville overspoeld door vluchtelingen uit DRC

Doodseskaders terug in El Salvador

Invoerheffingen redden Ivoriaanse kippenkwekers

Mensenrechten in Congo: ‘Het licht moet van buiten komen’

Verdrag clustermunitie dit jaar van kracht

Verdacht hout in Antwerpen

Armoede steeds vrouwelijker in Azië

Gepost op: Updaid - nieuws over ontwikkelingslanden

Berichten van MO* en IPS